หลินตั้นจวงยิ้มบาง ๆ พยักหน้า แล้วพูดว่า "ก่อนหน้านี้การต่อสู้ที่เทือกเขาเฉียนหลิงทำให้ข้าสะเทือนใจไม่น้อย บวกกับสมุนไพรวิเศษที่ท่านให้มา ก็เลยทะลวงผ่านได้"
อู๋ไป๋ดีใจมาก เขาก็บรรลุแล้วเสมือนมีดีเข้ามาพร้อมกันสองอย่าง
เขาช่วยตรวจสอบให้หลินตั้นจวง ลมหายใจแข็งแกร่ง รากฐานมั่นคง ไข่มุกอสูรก็ไม่มีความเคลื่อนไหวผิดปกติ
"ทางพวกเจ้าล่ะ เป็นอย่างไรบ้าง"
อู๋ไป๋ยิ้มแล้วพูดว่า "ทุกอย่างราบรื่นดี ก็แค่ท่านมู่บาดเจ็บเล็กน้อย"
"อาจารย์ปู่ข้าบาดเจ็บหรือ" ถังเป่าเอ๋อร์อุทานด้วยความตกใจ "หนักไหม"
"ไม่หนัก พักสักสองสามวันก็ไม่เป็นไร... อะ นี่เจ้าดีใจอะไรนักหนา"
อู๋ไป๋มองนางด้วยสายตาพิลึก ถังเป่าเอ๋อร์กำลังยิ้มอยู่
ถังเป่าเอ๋อร์ทำท่าเขินแล้วพูดว่า "ข้าเปล่านะ ข้าเป็นห่วงมากเลยต่างหาก"
"เจ้านี่สมน้ำหน้าชัด ๆ"
ถังเป่าเอ๋อร์แลบลิ้น ทำท่าทางน่ารักแล้วพูดว่า "ก็ได้ ข้าสมน้ำหน้านิดหน่อย แค่นิดเดียวจริง ๆ"
ทุกคนมองนางด้วยสายตาพิลึก รู้สึกไม่เข้าใจแต่สะพรึง อาจารย์ปู่เจ้าบาดเจ็บ เหตุใดเจ้าถึงสมน้ำหน้า
ถังเป่าเอ๋อร์พูดว่า "ก่อนหน้านี้อาจารย์ปู่ไม่ยอมให้ข้าออกไปผจญภัยข้างนอก บอกว่าต้องมีกำลังป้องกันตัวถึงออกไปยุทธภพได้ ข้าถามว่า ระดับขั้นไหนถึงจะนับว่ามีกำลังป้องกันตัว ท่านบอกว่าต้องเหมือนท่าน ไร้ผู้ใดต้านใต้หล้า"
ทุกคน "..."
มู่จิ่วโจวมีช่วงที่หลงตัวเองขนาดนั้นด้วยหรือ
"อาจารย์ปู่คือจ้าวกระบี่นี่ สิบปีไม่เคยพ่าย" ถังเป่าเอ๋อร์พูดอย่างออกแนวรังเกียจ "แต่ท่านก็สิบปีไม่เคยใช้กระบี่ จะพ่ายได้อย่างไร"