หม่า จิ่วหลิงตกใจแทบตาย เดิมคิดว่ามาถึงโลกแล้วด้วยระดับพลังของพวกตน การเป็นเซียนเป็นบรรพชนไม่ใช่เรื่องยาก
แต่นางไม่เคยฝันเลยว่าสิ่งที่รออยู่ไม่ใช่การกราบไหว้บูชา แต่เป็นคมมีดสังหารที่ไร้ปรานี
และก็สมควรที่พวกเขาโชคร้าย เพิ่งมาก็เจออู๋ไป๋จอมสังหารคนนี้
อู๋ไป๋มองนางพลางกล่าวเรียบๆ “ตอบคำถามข้า”
หม่า จิ่วหลิงกลัวจนตัวสั่นไปหมด พูดเสียงสั่น “คือประตูมิติ”
อู๋ไป๋ขมวดคิ้ว ก้อนหินดำยักษ์นั่นดูคล้ายประตูมิติจริงๆ
หม่า จิ่วหลิงตัวสั่นพลางกล่าว “ตระกูลข้าเฝ้าประตูมิติแบบเดียวกันนี้มาทุกรุ่น ว่ากันว่าเมื่อนานเนาแสนนานมาแล้ว แดนเซียนเคยมีศึกใหญ่กับโลก แต่พ่ายแพ้”
“แดนเซียนคิดจะกลับมาแก้แค้นโลกชำระความอัปยศมาตลอดทุกยุคสมัย”
“ตระกูลหม่าเราสืบทอดการเฝ้าประตูมิติเดียวกันนี้จากรุ่นสู่รุ่น ว่ากันว่าเมื่อประตูมิติเปิดขึ้น คือเวลาที่แดนเซียนจะกลับมาบนโลก”
“พวกเราต่างคิดว่าข่าวลือนี้เป็นเรื่องโกหก จนกระทั่งไม่กี่ชั่วยามก่อน ประตูมิติที่ตระกูลหม่าเฝ้าอยู่เกิดเคลื่อนไหว พวกเราถึงรู้ว่าข่าวลือเป็นเรื่องจริง”
“น่าเสียดาย ประตูมิติเปิดอยู่เพียงชั่วครู่ ส่งมาได้แค่กู่อวิ๋นไห่ ข้าเท่านั้น”
คิ้วกระบี่ของอู๋ไป๋ขมวดเล็กน้อย
ที่หม่า จิ่วหลิงพูดอาจเป็นเรื่องจริง ได้ยินจากอ๋าวหวงว่าแต่เดิมเป็นฉู่สวินที่ผนึกมวลหมู่เผ่า และแดนเซียนก็อยู่ในหมู่พวกนั้นด้วย
ซีเหมิน อวิ๋นอี้ถามด้วยความสงสัย “แดนเซียนคือที่ไหนกัน? อู๋เฒ่า เจ้าเคยได้ยินไหม?”