ชาวบ้านสังเกตเห็นเงาดำขนาดใหญ่บนท้องฟ้า อู๋ไป๋กับพวกจะเป็นไม่เห็นได้ยังไง
กลางอากาศ มีนกยูงตัวใหญ่ยักษ์น่าขนลุกสองตัว กางปีกบังหิมะที่โปรยปราย
ไป๋ซู่หลินขยี้ตา "พวกนายเห็นไหม เหมือนมีอะไรอยู่บนฟ้า"
ไอ้หม่าแก่ หลินเสียงหรง และคนอื่นพากันพยักหน้า พวกเขาก็เห็นเหมือนกัน แต่ฟ้ามืดเกินไป มองไม่ชัด
"พ่อ พวกพ่อคงดื่มจนตาพร่าไปแล้ว มีอะไรที่ไหนกัน ดอกไม้ไฟหมดแล้ว เข้าไปข้างในเถอะ หนาวจะตาย"
อู๋ไป๋พูดพลางยิ้ม แล้วส่งสายตาให้หลินตั้นจวง
"หนาวจังเลยค่ะ พ่อ ลุง พวกเราเข้าไปข้างในกันเถอะ" หลินตั้นจวงกอดอก ทำท่าเหมือนหนาวมาก
"ไปๆๆ เข้าไปดื่มกันต่อ งานเลี้ยงยังไม่เลิกเลย แม่เฒ่า อีกสักพักต้มเกี๊ยวให้ทุกคนกินหน่อย"
ไป๋ซู่หลินก็คิดว่าตัวเองตาฝาดไปเอง
"เฒ่ามู่ นายก็เข้าไปเถอะ ดูท่าของขวัญปีใหม่ที่น่าจดจำชั่วชีวิตที่หมู่บ้านจงเซิงส่งให้ข้าก็แค่นี้เอง"
มู่จิ่วโจวพูดเรียบๆ "ระวังตัวด้วย"
พูดจบก็เดินตามเข้าไป
ตรงนั้นเหลือแค่อู๋ไป๋กับชิงลวน
มุมปากอู๋ไป๋ยกขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าฉายแววดูแคลน "เขายังนึกว่าเป็นของขวัญปีใหม่ที่น่าจดจำชั่วชีวิต แค่นี้เองเหรอ"
นกยูงยักษ์สองตัวบินอยู่กลางอากาศ ก้มลงมองชาวบ้านเบื้องล่าง ดวงตาเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยม
สำหรับพวกมัน นี่คือการได้กินอิ่มหนำสำราญ
ขณะเดียวกัน อูเทียนกับพวกก็เดินเข้ามาในหมู่บ้านทีละก้าว ด้านหลังยังมีพังพอนยักษ์อีกหลายตัวตามมา
ในสายตาพวกเขา คนในหมู่บ้านนี้เป็นแค่ฝูงแกะรอเชือด การทำลายหมู่บ้านนี้ไม่มีแรงกดดันใดๆ