เห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของอู๋ไป๋ อู๋เทียนยิ่งมั่นใจในความคิดของตัวเอง ว่ามีสายลับอยู่ข้างกายเขา มีคนหักหลังเขา
อู๋ไป๋ยิ้มแล้วพูดว่า “อย่าทำหน้านิ่วคิ้วขมวดเลย ตรุษจีนทั้งที ร่าเริงหน่อยสิ”
“อู๋ไป๋ อย่าได้ลำพองใจไปนัก ถึงแกจะแหกแผนเราได้แล้วไง? พวกเราก็ไม่เห็นจะต้องแพ้”
อู๋เทียนหน้าดำหน้าเขียว ร้องคำรามเสียงเหี้ยม
“ชู่ว!” อู๋ไป๋ยิ้มพลางพูด “ผู้มาเป็นแขก พวกท่านพูดถูกทุกอย่างเลย ผมต้องขอบคุณล่วงหน้าสำหรับกับแกล้มที่พวกท่านส่งมาให้ ถูกปากผมมาก”
อู๋เทียนขมวดคิ้ว ตวาดเสียงเข้ม “กับแกล้มอะไร?”
“ก็นกยูงสองตัวนั่นไง ไม่ใช่ของขวัญตรุษจีนที่ท่านส่งให้ผมหรอกหรือ? ผมว่าเนื้อมันกินกับเหล้าดีที่สุด”
สีหน้าอู๋เทียนเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง เขายังไม่รู้เลยว่านกยูงสองตัวถูกอู๋ไป๋เก็บไปแล้ว
“ทุกท่าน เราจะเปลี่ยนที่คุยกันดีไหม? หรือจะเปิดศึกกันตรงนี้เลย?” อู๋ไป๋ถามพลางยิ้มกริ่ม
อู๋เทียนพูดเสียงเย็น “แกอยากไปคุยที่ไหน?”
“หาที่ที่ไม่มีคนเถอะครับ เดี๋ยวพอสู้กันแล้วเลอะเทอะ ที่นี่ล้างยาก”
อู๋เทียนส่งเสียงฮึเย็นชา พูดว่า “ได้ งั้นเปลี่ยนที่คุย อู๋ไป๋ ตามข้ามา”
อู๋เทียนหันหลังเดินเร็วๆ
“เสี่ยวชิง เธอกลับไปเถอะ ผมไปคนเดียวพอ”
อู๋ไป๋เดินตามไป
ทั้งสองฝ่ายเดินนำหน้าตามหลังกันออกจากหมู่บ้านอย่างรวดเร็ว มาถึงตีนเขา
แววตาอู๋เทียนซ่อนรอยยิ้มเหี้ยม ที่นี่อยู่ใกล้หลุมศพของอดีตภรรยาอู๋ไป๋มาก ถ้าตอนนั้นสู้กับอู๋ไป๋ไม่ได้ ก็จะใช้เรื่องทำลายหลุมศพเป็นข้อต่อรอง