อู๋ไป๋ส่ายหัวอย่างจนใจ ไม่คิดว่าชายหนุ่มเผ่ามนุษย์เงือกคนนี้จะหัวดื้อขนาดนี้
ตอนนั้นเอง เย่หลินเจียงแยกเขี้ยวยิงฟัน: "อู๋ไป๋ ฉันขอเตือนนายอย่ายุ่งเรื่องไม่ใช่ธุระ ตอนนี้กลับไปยังทัน"
"มนุษย์เงือกดุร้ายป่าเถื่อน ฆ่าคนพวกเรามานับไม่ถ้วน นายเข้าข้างพวกมัน ก็เหมือนเลี้ยงเสือไว้ในบ้าน"
อู๋ไป๋ถึงกับเย็นชา
"เย่หลินเจียง นายหน้าไม้อายขนาดนี้ ทำให้ฉันอยากฆ่านายให้ตาย"
"พวกนายป้ายสีเผ่ามนุษย์เงือก ก็แค่อยากได้ไข่มุกเงือก จะหาเหตุผลให้ตัวเองฟังดูสูงส่งไปทำไม?"
"อย่าหน้าด้านใส่ตัวเองเลย ใส่ผิดที่หน้าก็เลอะเทอะเอาหน้าตัวเอง"
กวัดแกว่งกระบี่กว้าง ชี้ไปที่เย่หลินเจียงและพวก
"ถ้าอยากสู้ ก็มาสิ"
พูดจบ ก็หันไปมองชายหนุ่มเผ่ามนุษย์เงือก แล้วถาม: "แน่ใจนะว่าจะไม่ไปตอนนี้?"
ชายหนุ่มเผ่ามนุษย์เงือกไม่ได้พูดอะไร แต่กวัดแกว่งตรีศูลทองคำในมือ ท่าทางชัดเจน
อู๋ไป๋ยิ้ม แล้วพูด: "เอาล่ะ สู้ก็สู้"
ยังไม่ทันพูดจบ อู๋ไป๋ถือกระบี่ เหยียบพื้นทะเล พุ่งเข้าใส่เย่หลินเจียงอย่างรวดเร็วดั่งสายฟ้า
เย่หลินเจียงหัวเราะเย็น: "อู๋ไป๋ คิดว่าฉันกลัวนายงั้นเหรอ"
พูดพลาง ในมือก็มีแสงวาบ กล่องไม้เล็ก ๆ ปรากฏขึ้นบนฝ่ามือ
เปิดกล่องไม้
ชั่วพริบตา พลังกระบี่อันน่ากลัวก็แผ่กระจายไปทั่วฟ้าดิน
เห็นแต่กระบี่เล็ก ๆ ขนาดเท่านิ้วก้อยบินออกมา กระทบลมก็ขยายใหญ่ขึ้น กลายเป็นขนาดปกติในพริบตา
"อู๋ไป๋ สิบสองกระบี่สังหารเทพเล่มนี้ เตรียมไว้สำหรับนายโดยเฉพาะ"
อู๋ไป๋หัวเราะเย็น: "กระบี่สังหารเทพฆ่าฉันไม่ได้หรอก"
"ไป!"