“ผู้อาวุโสเถาเสี่ยน ถ้าเราไปทางเดียวกันอยู่แล้ว ก็พวกเขาขึ้นมาด้วยสักตั้งก็ได้”
“หุบเขาหิมะแห่งนี้กว้างใหญ่นัก ถ้าปล่อยทิ้งไว้อย่างนี้ คนสามคนนี่ไม่มีทางหาเมืองสุญญากาศเจอหรอก”
ชายชราที่ยืนอยู่บนหลังนกอินทรีย์ทองสามตาเอ่ยขึ้น
ชายชราบนหลังเสือยักษ์สีทองหัวเราะเยาะอย่างมีเจตนา แล้วพูดว่า
“ที่ฝั่งฉันเต็มหมดแล้ว พาไปไม่ไหว”
ชายชราบนหลังนกอินทรีย์ทองสามตายิ้ม “สามท่านครับ เชิญขึ้นมาเถอะ ผมพาไปนครสุญญากาศเอง”
“ขอบคุณผู้อาวุโสครับ”
อู๋ไป๋กับพวกกำลังจะขึ้นหลังนกอินทรีย์ทองสามตา แต่แล้วเสียงหวานจับใจก็ดังขึ้นจากภายในรถม้าอลังการคันนั้น
“ด้านบนลมแรงนัก สามท่านลองขึ้นมานั่งรถม้าของฉันเถอะ ฉันจะพาไปเมืองสุญญากาศเอง”
เสียงนั้นหวานละมุนจนฟังแล้วกระดูกเปื่อย
สีเหมินหยุนอี้ตาเป็นประกายทันที
“พี่ นางพูดถูกแล้ว ด้านบนลมแรง เรานั่งรถม้ากันดีกว่า”
อู๋ไป๋มองมันด้วยสีหน้าหมั่นไส้
โน่นนี่นั่น... อาการเจ้าชู้ของคนโง่นี่ก็กำเริบอีกแล้ว
แต่ในเวลาเดียวกันเขาก็สังเกตเห็นว่า เมื่อเสียงจากรถม้าดังขึ้น คนบนหลังนกอินทรีย์ทองสามตาและเสือยักษ์ทองต่างมีสีหน้าประหลาด
โดยเฉพาะชายชราที่ชื่อเถาเสี่ยนนั้น หัวเราะเยาะเต็มหน้า
เรื่องนี้มีอะไรแปลก ๆ
“เอาเถอะ พวกเราไปกับผู้อาวุโสท่านนี้ดีกว่า”
อู๋ไป๋รู้สึกว่าชายชราบนหลังนกอินทรีย์ทองสามตาดูใจดีกว่า
สีเหมินหยุนอี้ไม่ยอม กระซิบเบา ๆ “เจ้าอู๋ นายนี่เกินไปนะ นายมีเสี่ยวกวยคอยรับใช้ แล้วเพื่อนฉันจะหาสาวสวยมาคุยเล่นหน่อยก็ไม่ได้เหรอ”