ใบหน้าของซีเหมินหยุนอี้ดำคล้ำจนแทบไม่เหลือสี โดนความขยะแขยงถึงกับสะอึก
"เกี๊ยะ..."
ปราณอัปมงคลสยองพวยพุ่งออกมาจากร่างของซีเหมินหยุนอี้
ทุกคนที่อยู่ในที่นี้ต่างตกใจ
นกอินทรีทองสามตากับเสือยักษ์สีทองร้อนใจไม่สุข รู้สึกได้ถึงอันตราย
เว่ยซีหยวนขมิบตาเล็กลงเล็กน้อย แปลกใจที่พลังฝีมือของซีเหมินหยุนอี้กลับไม่อ่อนแอไปกว่าเขา
ในดวงตาของซีเหมินหยุนอี้เต็มไปด้วยฆาตกรณ์ ชัดว่าเกิดความต้องการจะฆ่า
เขาจ้องเว่ยซีหยวนอย่างเย็นชา
แต่เว่ยซีหยวนกลับทำท่าเลื้อยเฉื่อยชา แสดงกิริยาเก้อรมณ์ใส่ซีเหมินอวิ๋นอี้
ทันใดนั้น ป้ายหยกที่เอวของเว่ยซีหยวนก็เปล่งรัศมีงดงามจ้า คลุมร่างเขาเอาไว้
วินาทีถัดมา "กร๊าก" เสียงแตกกรอบดังขึ้น ป้ายหยกระเบิกสลาย
สีหน้าเว่ยซีหยวนเปลี่ยนไปทันที ร่างพุ่งถอยหลังเร็วดั่งสายฟ้า
เขายื่นมือลูบคอ มือเต็มไปด้วยเลือด ใบหน้าไม่อาจรอดจากความซีดขาว
นี่มันพลังอะไรกัน?
ซีเหมินอวิ๋นอี้กลับรู้สึกเสียดาย ที่ตัวเว่ยซีหยวนมีของช่วงชีวิตติดตัว ถ้าไม่มีป้ายหยกนั่น เมื่อกี้เขาก็สังหารสิ่งน่าขยะแขยงนี่ไปแล้ว
"ไม่ชายไม่หญิง ไม่หยินไม่หยาง วันนี้ฉันจะฆ่าของน่าขยะแขยงแบบนายให้ได้"
ร่างของซีเหมินหยุนอี้แวบวับ ปราณชั่วร้ายฟกพกมืดมน พุ่งเข้าสังหารเว่ยซีหยวน
ทั้งสองฝีมือเท่ากัน ชั่วขณะก็รบกันเป็นก้อนเดียว สู้กันสุดฤทธิ์สุดเดช
ใบหน้าเฒ่าของเถาเสี่ยนเย็นเยียบ แววตากะพริบไม่หยุด
เขามองไปที่อู๋ไป๋ "พวกนายไม่ใช่ศิษย์ของสำนักเสวียนเหลยหรือ?"
อู๋ไป๋คิดหมุดเร็ว ทันทีที่เข้าใจความหมาย