“นายจำผิดแล้ว”
อู๋ไป๋พูดจริงจังหน้าตาย พลางส่งสายตาให้ซีเหมินยุนอี้กับเสี่ยวกวยรีบกิน
ไม่งั้นอีกแป๊บเดียวถ้าเกิดทะเลาะกันขึ้นมา อาหารบนโต๊ะนี้ก็เสียเปล่าเป็นแน่
ฝ่ายนั้นพูดเสียงดุดันว่า
“อู๋ไป๋ หยุดแสร้งได้แล้ว! แกจะเป็นขี้เถ้าฉันก็ยังจำได้”
อู๋ไป๋ยิ้มขื่น พูดว่า
“สหายธรรมะ ศัตรูควรคลายความแค้น ไม่ควรสืบทอดต่อ ไม่เช่นนั้นเรานั่งลงดื่มแก้วหนึ่ง เป็นเพื่อนกันดีไหม?”
“เชอะ! ตอนอยู่ในแดนเซียน เราเชื่อแกมากขนาดนั้น แกกลับเอาเรามาเล่นเป็นลิง”
ฝ่ายนั้นคว้าดาบยาวบนโต๊ะขึ้นมาชี้ที่อู๋ไป๋ ตะโกนว่า “ทุกท่าน คนนี้คืออู๋ไป๋ในคำทำนาย รุมกันสังหารมัน กำจัดภัยให้โลกเทพ!”
ลูกค้าในร้านต่างหันมามองอู๋ไป๋ หน้าตาไม่เป็นมิตร
อู๋ไป๋หน้าเหมือนจะร้องไห้ พูดว่า “ฉันขอร้องให้ทุกคนใจเย็น ๆ หน่อย อย่ามาหาเรื่องตายฟรี ๆ”
“เสียเวลากับมันทำไม ฆ่ามันซะ”
คนที่จำอู๋ไป๋ได้ตะโกนลั่น ดาบยาวถูกชักออกจากฝัก ฟันตรงเข้าหาอู๋ไป๋
อู๋ไป๋ดีดนิ้วเบา ๆ พลังลมปราณหนึ่งสายพุ่งออกไป กระแทกคนนั้นพร้อมดาบกระเด็นถอยหลังไปไกล
เขายกมือขึ้นหนึ่งฝ่ามือ
“บึม.....”
หลังคาแตกออกเป็นหลุมใหญ่
“สถานการณ์ไม่ปกติ ถอย!”
อู๋ไป๋โบกมือ พลังล่องหนหนึ่งลูบคลุมอาหารบนโต๊ะเอาไว้
เขายกโต๊ะขึ้น พุ่งทะยานขึ้นฟ้า ลอดออกไปทางรูที่หลังคาแตก
นักบำเพ็ญทั้งหลายตาค้าง