"เสินลั่ว นายอย่ามาประชดประชันอยู่ตรงนั้นเลย ห่วงตัวเองเถอะ ถ้าแพ้ ต้องตายนะ"
"ชายหนุ่มข้าเรียนวิชาเภสัชกรรมตั้งแต่อายุ 10 ขวบ ต่อจากนั้นอีกหลายสิบปี เดินทางไปแสวงหาครูฝึกทั่วสารทิศ ศึกษาค้นคว้าด้วยความเพียร กระทั่งวิชาเภสัชกรรมสำเร็จเป็นขั้นเป็นตอน"
"เหล่าจอมเภสัชนับไม่ถ้วนยกย่องชายหนุ่มข้าว่าเป็นอัจฉริยะ จอมเภสัชที่หายากในรอบหลายพันปี"
หลิงอวิ๋นเซียวเอ่ยขึ้นทั้งเย่อหยิ่งและเจตนาโฉ่งฉ่าง
เย่อหยิ่งเพราะเขามั่นใจในวิชาเภสัชกรรมของตัวเอง
ที่ชั่วร้ายคือเขากำลังจะชนะ อีกไม่นานก็จะได้เห็นหัวของอู๋ไป๋ขาดจากคอ เป็นการล้างความอัปยศในอดีต
อู๋ไป๋มุมปากกระตุก คำพูดหน้าด้านขนาดนี้ หลิงอวิ๋นเซียวก็ยังกล้าพูดออกมาได้ กล้าเปิดปากจริง ๆ
เขาแค้นที่หลิงอวิ๋นเซียวเปลืองเนื้อยาวิเศษ ทำลายของล้ำค่า
กลั้นใจไม่ไหวจึงพูดโฉ่งฉ่างกลับไป: "ฝีมือระดับนาย ทอดไข่ดาวยังลำบากเลย ยังจะมาหลอมยาอีกเหรอ นายหลอมไข่ไปเถอะ"
หลิงหยุนเสียวหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเกลียด: "เสินลั่ว ฉันจะใช้ข้อเท็จจริงตบหน้านายจนแตก"
ว่าแล้วสายอากาศรอบกายเขาก็ทรงพลังขึ้นอีก เปลวเพลิงเชิงเลือดนางคุกรุ่นรุนแรง
การเปลืองเปล่าก็คืออาชญากรรม
มองใบหน้ามั่นใจแต่บิดเบี้ยวของหลิงอวิ๋นเซียว อู๋ไป๋ในที่สุดก็เข้าใจแล้วว่าอะไรคือผู้ชายมั่นใจในตัวเองแบบไร้เหตุผล น่าหมั่นไส้จริง ๆ
"ปัง!"
เสียงระเบิดดังขึ้น
ถ้าไม่มีเรื่องไม่คาดฝัน ก็ต้องมีเรื่องไม่คาดฝัน
เตาหลอมยาของหลิงอวิ๋นเซียวระเบิดอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่หนักหน่วง แค่คุมไฟผิดเพี้ยน ฝาเตาหลอมยากระเด็นขึ้นสูงราวหนึ่งเมตร ควันดำมลุยขึ้นจากเตาหลอมยา