รุ่งขึ้น เช้าตรู่
ม่าจื้อฟงกับหม่าอีปิงมาแต่เช้าตั๊กแต้น
ทั้งคู่เริ่มด้วยการสวีตหวานประโลมโลกผลัดกันพรรณนา
จนอู๋ไป๋ขยะแขยงแทบไม่ได้กินข้าวเช้า
พออู๋ไป๋กินข้าวเช้าเสร็จ หม่าจื้อฟงก็พามายังจัตุรัสกว้างที่โล่งสงบ
จัตุรัสคนแน่นขนัดไปหมด
คนที่รู้เรื่องการหลอมยาแท้จริงมีน้อยเกินไป
ไม่ว่าเชินล่อหรือหลิงหยุนเสียวจะใครชนะ สำหรับตระกูลหม่าก็ถือเป็นเรื่องดีทั้งนั้น
ไม่ใช่แค่ศิษย์ตระกูลหม่า ครั้งนี้ตระกูลหม่าถึงกับระดมผู้อาวุโสออกมาถึงสามคน
นอกจากผู้อาวุโสหกที่อู๋ไป๋เคยเจอแล้ว ยังมีผู้อาวุโสเจ็ดกับผู้อาวุโสแปด
ชายชราทั้งสามนั่งอยู่บนเก้าอี้ม้าหลวงแต่ละตัว ไม่ได้ตั้งใจแผ่พลัง แต่พลังอันทรงพลังทำให้อากาศรอบด้านแข็งค้างไปทั้งบริเวณ
อู๋ไป๋แอบอิจฉา
เฒ่าสามคนนี้ พลังฝีมือแข็งแกร่งจริง ๆ ไม่แพ้สองเฒ่าเสวียนหมิงเลย
เมื่อไหร่ตัวเขาจะมีพลังระดับนี้ได้?
ศัตรูที่เจอยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ ยิ่งทำให้เขากระหายพลังมากขึ้น
หลิงหยุนเสียวมาถึงก่อนแล้ว
หม่าลี่ฟูกับหม่าเหวินตัวคอยอยู่เคียงข้าง
สายหม่าเหวินตัวนั้น เถิงจื่อหางถูกอู๋ไป๋จัดการไปแล้ว ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะยืนฝ่ายเดียวกับหม่าจื้อฟง
พอเห็นอู๋ไป๋ ดวงตาหลิงหยุนเสียวแทบลุกเป็นไฟ
"นึกว่าไม่กล้ามาเสียอีก"
อู๋ไป๋มองเขาด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก เอ่ยเย็น ๆ ว่า "คุณชายหลิง กินข้าวยัง?"
ใบหน้าหลิงหยุนเสียวเสียท่าจนน่าดู ราวกับพ่อแม่ตาย
ก่อนหน้านี้ถูกอู๋ไป๋ทุบจนพิการ บังคับให้กินสิ่งสกปรกจนเต็มปาก ขยะแขยงจนสามวันไม่ได้กินข้าว
บาดแผลภายนอกหายแล้ว แต่บาดแผลในใจยังไม่หายง่าย ๆ
นอกจาก... อู๋ไป๋ตาย
แม้ฝีมือการต่อสู้จะสู้อู๋ไป๋ไม่ได้ แต่เขามั่นใจในวิชาหลอมยาของตน
วันนี้เขาต้องชนะให้ได้
ฝ่ายแพ้ต้องคุกเข่าค้อมหัว แล้วฆ่าตัวตาย
เขาจะใช้ชีวิตอู๋ไป๋ล้างความอัปยศของตน
"เชินล่อ อย่าเชิดโตเกินไป พอแก้แพ้คุกเข่าอยู่ตรงหน้าเราเมื่อไหร่ จะเห็นว่ายังเชิดโตได้อีกไหม"
อู๋ไป๋มองเขาด้วยสายตาเรียบเฉย "แกนี่มันจำกินจำไม่จำตี แผลหายก็ลืมปวด พูดให้ตรงก็คือเลว"