“ท่านหนุ่มหลิง เห็นทีเธอคงไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองผิดตรงไหน”
“งั้นฉันจะบอกให้ฟังว่าผิดตรงไหน เธอผิดตรงที่ไม่ควรมายุ่งกับฉัน”
อู๋ไป๋จ้องเขาด้วยดวงตาเย็นเยียบ “เอาล่ะ ก็คว่ำหัวให้แล้ว ก็รับผิดให้แล้ว ถึงเวลาของเธอที่ต้องตาย”
ตัวหลิงหยุนเสียวสั่นเทิ้ม
“นายบอกว่าฉันคว่ำหัวรับผิดแล้ว…”
“ฉันให้เธอคว่ำหัวรับผิด แต่ไม่เคยบอกว่าจะไว้ชีวิต”
“เสินลั่ว นายกล้าหลอกฉัน!”
“นั่นแหละเธอควรรู้สึกเกียรติ คนที่กำลังจะตายยังได้ถูกฉันหลอกเล่น นี่คงเป็นประโยชน์สุดท้ายของเธอ ถือเสียว่าเป็นการส่องแสงส่องความร้อนก่อนตายก็ได้”
หลิงหยุนเสียวกัดฟันจ้องอู๋ไป๋ด้วยแววตาเต็มไปด้วยความแค้นเคือง
อู๋ไป๋เย็นชา “เห็นทีท่านหนุ่มหลิงคงไม่มีความกล้าฆ่าตัวตาย งั้นฉันช่วยเธอเองก็แล้วกัน”
ทั้งร่างของหลิงหยุนเสียวตึงเครียด เขาได้กลิ่นความตายแล้ว ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
“ท่านหนุ่มเสินลั่ว ให้อภัยผู้อื่นเมื่อทำได้ ก็เถอะน่า”
ขณะที่อู๋ไป๋กำลังจะลงมือสังหาร ม่าหลี่ฟูก็เปิดปากขึ้น
เขาเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มแห้ง ๆ “ท่านหนุ่มเสินลั่ว ทุกคนล้วนเป็นคนของภพเทพทั้งนั้น ไม่ต้องถึงกับฆ่ากันเองเลยนี่ ไม่เห็นแก่หน้าของผมหน่อยหรอกเหรอ นั่งลงดื่มกินกันสักแก้ว คบกันเป็นเพื่อน ศัตรูควรคลี่คลายไม่ควรฝังใจ”
อู๋ไป๋มองเขาแบบไร้ความรู้สึก “เธอโผล่มาจากไหน? เรื่องของคนภพเทพด้วยกัน มีหรอที่เธอจะเข้ามายุ่ง?”
“อยากช่วยเขา? ได้ ตายแทนเขาไปเลย”
สีหน้าม่าหลี่ฟูตึงครึ้ม ใบหน้าชราเสียหน้ายิ่งกว่าคนที่พ่อแม่ตาย