"เป็นอะไรไป"
อู๋ไป๋เห็นเต้าจงทำหน้าไม่ถูก รีบถามทันที
"พวกมันลงมือกับเสี่ยวกวยแล้ว ตอนนี้ตรวจจับตำแหน่งของเราได้แล้ว"
ใบหน้าของอู๋ไป๋เปลี่ยนไปเล็กน้อย "เสี่ยวกวย เข้าไปข้างในเร็ว"
เถี่ยฉุยกับเสี่ยวกวยพุ่งเข้าไปในโลกภายในดาบพร้อมกัน
และในวินาทีนั้นเอง ท้องฟ้าทั้งแผ่นก็มืดครึ้มลงอย่างฉับพลัน
"คืน!"
บนฟ้าลมพัดเมฆหมุนวน ฟ้าร้องในหน้าแล้งคำรามกึกก้อง
ทันใดนั้น หอกยักษ์ส่องแสงทองระยิบระยับก็เสียบลงมาจากกลางอากาศ
หอกยักษ์นี้อู๋ไป๋เคยเห็นมาก่อน
คราวก่อนในแดนเซียน ตอนที่ฉู่ซิ่นปรากฏตัว หอกยักษ์นี้ก็เคยโผล่มาด้วย
หอกยักษ์นั้นเหมือนเสียบทะยานมาจากสุดปลายเวลา พร้อมกับรัศมีอันจะทำลายสรรพสิ่งทั้งปวง
"ตูม!"
เรือใหญ่ใต้เท้าของอู๋ไป๋ถูกรัศมีของหอกยักษ์สั่นจนแตกเป็นเสี่ยง ๆ
เรือใหญ่ถูกทำลาย ทั้งสามคนของอู๋ไป๋รู้สึกถึงพลังอันไร้ผู้ใดเทียบชิด ไม่ใช่แค่เนื้อกาย แม้แต่จิตวิญญาณเทพก็เกือบถูกฉีกขาด
สีหน้าของเต้าจงเคร่งเครียด
เขายื่นมือทั้งสองออกไป บิดร่างกลางอากาศ แล้วรอยแยกอันน่าสะพรึงก็ปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า
หอกยักษ์ถูกรอยแยกนั้นกลืนกินไปทั้งองค์
"ตูม!"
ทันใดนั้น ความว่างเปล่าทั้งบริเวณก็บิดเบี้ยว
เหมือนกับโลกที่มองไม่เห็นบางแห่งแตกออก
หอกยักษ์อันน่าสะพรึงนั้นปรากฏขึ้นอีกครั้ง ตกลงสู่เทือกเขาที่ห่างออกไปหมื่นเมตร
เสียงระเบิดอันน่าสะพรึงดังขึ้น
ที่สายตามองเห็น แผ่นดินแตกร้าว ขุนเขาแตกสลาย ฝุ่นควันและคลื่นดินอันน่าสะพรึงบังฟ้าปิดแดด