ซีเหมินยุนอี้มองไปยังแมวสาวทั้งสอง แล้วเอ่ยว่า “ช่วยคนก็ช่วยให้สุด ส่งพระก็ส่งถึงตะวันตก ฉันจะพาสองคนนี้ออกไปนอกเมือง”
อู๋ไป๋พยักหน้าเบา ๆ “ได้ ฉันไปด้วย”
ขณะนั้นเอง เสียงร้องดังกึกก้องก็ดังขึ้นกลางอากาศ
อู๋ไป๋เงยหน้ามอง เป็นนกตัวใหญ่ยาวราวหนึ่งเมตร ขนดำสนิท หน้าตาคล้ายกา กำลังบินวนอยู่กลางฟ้า
แมวสาวทั้งสองเห็นนกดำกลางอากาศ ก็หยุดกินทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
อู๋ไป๋เห็นดังนั้นจึงถาม “เกิดอะไรขึ้น?”
แมวสาวหนึ่งตัวตอบอย่างตื่นตระหนก “พวกมันตามมาแล้ว! นั่นคือนกกาเสียงลม ถูกเลี้ยงไว้เพื่อตามรอยโดยเฉพาะ มันร้องเพื่อส่งข่าว”
อู๋ไป๋ตกใจเล็กน้อย งอนิ้วสะบัดเบา ๆ พลังลมปราณหนึ่งสายพุ่งออกจากปลายนิ้ว
โป๊ะ! ละอองเลือดกระจายกลางอากาศ ศีรษะของนกกาเสียงลมถูกเจาะทะลุ ศพร่วงลงมาจากฟ้า
อู๋ไป๋ยิ้มเล็กน้อย “ไปกันเถอะ ออกจากที่นี่ก่อนแล้วค่อยว่ากัน”
“จะหนีไปไหน?”
เสียงตวาดดังแว่วมาแต่ไกล
อู๋ไป๋กับซีเหมินยุนอี้หันไปมองตามเสียง เห็นชายสองคนในชุดเกราะสีทองกำลังบินมาบนอากาศ
ซีเหมินยุนอี้ยิ้มเหยเก “ตามกันแน่นเหมือนกันนะ”
ชายสองคนในเกราะบินมาถึงในไม่ช้า หยุดลอยกลางอากาศ ยืนกั้นหน้าหลังขวางทางอู๋ไป๋และพวก
“กล้าใหญ่นัก กล้าฆ่าทหารองครักษ์ของพระราชวังมาร!”
เสียงหนึ่งดังหนึกคล้ายฟ้าผ่า
ซีเหมินอวิ๋นอี้แคะหู “ฉันไม่หูหนวก จำเป็นต้องตะโกนลั่นขนาดนั้นเลยเหรอ?”
อีกคนตวาดโกรธ “ฆ่าทหารองครักษ์ของพระราชวังมาร บาปหนักที่สุด พวกแกตายแน่”