อู๋ไป๋มองผ่านความคิดในใจของซีเหมินหยุนอี้ได้ในแวบเดียว
จริงอยู่ ดาบโค้งเล่มนี้ภายนอกดูสนิมเกลื่อน ช่างน่ารำคาญใจเสียจริง
แต่ความจริงแล้ว ดาบเล่มนี้คืออาวุธของท่านผู้เฒ่ากุ่ย เคยลิ้มรสเลือดมานับไม่ถ้วน พลังของมันได้ล้ำเลิศไปกว่าอาวุธธรรมดาแล้ว
"แน่ใจนะว่าไม่เอา?"
"เหอะๆ... ฉันไม่ถนัดใช้ดาบ"
ดาบเก่าสนิมเกลื่อนแบบนี้ ไม่มีสิทธิ์คู่ควรกับความหรูหราอลังการของฉัน ฉันนี่ขนาดเป็นผู้ที่สวรรค์เลือก จะไปใช้ดาบเก่าแตกพังแบบนี้ได้อย่างไร เสียฟอร์มชะมัด
นั่นแหละคือความคิดจริง ๆ ของซีเหมินอวิ๋นอี้
อู๋ไป๋ยิ้มประหลาด ๆ "ไม่เอาก็ไม่บังคับ"
พูดจบ เขาก็มองไปยังก้อนหินมหึมาน้ำหนักหมื่นจินที่อยู่ไกลออกไป
ฟันลงไปเลยทีเดียว
ปราณดาบสาดส่องระยิบระยับทอดเป็นตาข่ายดาบพุ่งออกไป
ซี๊! เสียงเบา ๆ ดังขึ้น
ปราณดาบลงไปในก้อนหินราวกับมีดตัดเต้าหู้ กระแทกเสียงดังสนั่น ก้อนหินมหึมาน้ำหนักหมื่นจินก็พังทลายกลายเป็นเศษหินกองใหญ่
ซีเหมินหยุนอี้อ้าปากค้าง หน้าเต็มไปด้วยความไม่น่าเชื่อ
เขายกแขนขึ้นดู เห็นขนหนูแขนลุกซู่ตั้งขึ้นทั้งแขน
เมื่อครู่ตอนที่อู๋ไป๋เหวี่ยงดาบ ทำให้ใจเขาเย็นวาบขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
อู๋ไป๋เล่นดาบโค้งในมือไปมา พูดอย่างไม่ใส่ใจ "ดาบเล่มนี้เพิ่มพลังโจมตีให้คนใช้ได้ราว 10-20% นายใช้ไม่ถนัดก็เสียดายจริง ๆ"
อะไรนะ? ซีเหมินหยุนอี้ตาค้าง เพิ่มพลังโจมตีให้ 10-20% เล่นกันเหรอ?
เขามองดาบโค้งในมืออู๋ไป๋ แล้วก็มองเศษหินที่แตกกระจายเต็มพื้นไกล ๆ แววตาค่อย ๆ ลุกวาวขึ้นมา