ประมาณสองชั่วโมง โม่เหยียนก็กลับมา
อู๋ไป๋ถามว่า "สืบชัดเจนหรือยัง"
โม่เหยียนส่ายหน้า พูดว่า "ข้าไปถามมาได้ความว่า ว่ากันว่าเจ็ดจอมมารปิดด่านนานแล้ว หลายปีมานี้ไม่มีใครพบเห็นเลย"
อู๋ไป๋และคนอื่นๆ อึ้งไป
โม่เหยียนพูดต่อ "ธุระทั้งปวงล้วนมีคนสนิทของเจ็ดจอมมารจัดการ"
"คนสนิทของเจ็ดจอมมารแบ่งเป็นสองฝ่าย ฝ่ายหนึ่งเก่งกาจในการรบ เป็นเชื้อพระวงศ์ด้วย หัวหน้าชื่อเย่อู๋จี๋ ระดับจอมมารขั้นกลาง อีกฝ่ายชำนาญด้านอุบาย มีเย่คุนเป็นหัวหน้า"
อู๋ไป๋หัวเราะ "เย่คุนกับเย่อู๋จี๋นี่ปกติไม่ถูกกันใช่ไหม"
โม่เหยียนตกใจ พยักหน้า สงสัยว่าอู๋ไป๋รู้ได้อย่างไร
อู๋ไป๋ยิ้ม นี่เป็นเพียงศาสตร์จักรพรรดิขั้นพื้นฐาน ถ่วงดุลอำนาจ
ลูกน้องไม่แก่งแย่งชิงดี ผู้อยู่เบื้องบนจะสงบสุขได้อย่างไร
หลินตั้นจวงมองอู๋ไป๋ "สามี ท่านคิดจะลงมือกับสองคนนี้หรือ"
อู๋ไป๋ยิ้มบางๆ พยักหน้า
"สองคนนี้ ท่านมองว่าใครดี"
"เย่อู๋จี๋ คนเก่งการรบย่อมถูกหลอกง่ายกว่าคนเจ้าเล่ห์ ระดับจอมมารขั้นกลาง ภรรยามั่นใจไหม"
หลินตั้นจวงส่ายหน้า "ไม่รู้สิ"
อู๋ไป๋ "..."
จากนั้น หันไปถามโม่เหยียน "รู้ที่อยู่จวนของเย่อู๋จี๋ไหม"
โม่เหยียนพยักหน้า "รู้ แต่ว่าสองคนนี้พำนักอยู่ในวังอสูร ไม่ค่อยกลับบ้าน"
อู๋ไป๋เต็มไปด้วยความจนใจ "...ไม่พูดให้เร็วกว่านี้"
สองคนนี้พักอยู่ในวังอสูร ไม่มีทางลงมือได้เลย
อู๋ไป๋ถอนหายใจ "ดูท่าทางต้องหาทางอื่นแล้ว"