เฉินยวนเล่าเรื่องทั้งหมดให้อู๋ไป๋ฟังตามความจริง!
อู๋ไป๋ฟังจบ สีหน้าตื่นตะลึงพอเหมาะพอเจาะ กล่าวว่า:
"ผู้อาวุโสเฉินช่างละเอียดถี่ถ้วนยิ่งนัก เพียงคำพูดประโยคเดียวของลู่หยวนซานก็สามารถสาวถึงร่องรอยได้ ตัวข้าฟังแล้วกลับไม่สังเกตเลยแม้แต่น้อย นับถือๆ"
เฉินยวนหน้าบานด้วยความย่ามใจ "ผู้อาวุโสหลินชมเกินไปแล้ว ข้าเพียงใส่ใจมากขึ้นอีกนิดก็เท่านั้นเอง ท่านพักรักษาตัวให้ดี รอขยับตัวสะดวกเมื่อไหร่ ไปสอบสวนลู่หยวนซานกับข้าด้วยกัน"
อู๋ไป๋แววตาวาววับ พยักหน้าหงึกๆ จากนั้นถอนใจ "คิดไม่ถึงเลยว่าเจ้าตำหนักจะดีต่อลู่หยวนซานถึงเพียงนี้ แต่เขากลับทรยศต่อเจ้าตำหนัก ให้อภัยไม่ได้"
เฉินยวนยิ้มกว้างจนหน้าแทบปริ "รู้หน้าไม่รู้ใจ ผู้อาวุโสหลินวางใจได้ สิ่งที่ลู่หยวนซานทำกับท่านเรื่องนี้ ข้าผู้น้องใส่ใจอยู่ จะไม่ออมมือให้เขาหรอก"
"เช่นนั้น ก็ขอบคุณผู้อาวุโสเฉินยิ่ง มิตรภาพครั้งนี้ข้าจะชดเชยให้ภายหลัง"
เฉินยวนยิ้มจนหน้าเหี่ยวมีรอยย่นเหมือนดอกเบญจมาศบาน
"ผู้อาวุโสหลิน ถ้าอย่างนั้นท่านพักผ่อนดีๆ ข้าจะมาเยี่ยมอีกทีช่วงค่ำ"
อู๋ไป๋พยักหน้าน้อยๆ "ผู้อาวุโสเฉินลำบากแล้ว"
เฉินหยวนจากไป
อู๋ไป๋อดไม่ได้ที่มุมปากจะยกขึ้นยิ้มๆ ท่านสีกงครั้งนี้จบเห่แน่ ตายสถานเดียว
ตอนนี้สิ่งที่เขาต้องทำ ก็คือกินอิ่มนอนหลับ พักฟื้นร่างกายให้ดี แล้วรอคนจากวังสี่เทพกับวังมังกรอัคคีมา
เขาพบว่าการเป็นคนป่วยก็ดีไม่หยอก เสื้อผ้าหยิบยื่นให้อาหารป้อนถึงปาก แถมยังมีสมุนไพรชั้นยอดบำรุงร่างกาย ราวกับชีวิตเซียนเลยทีเดียว