อู๋ไป๋พบลู่หยวนซานในกรงเหล็กส่วนลึกสุดของคุกใต้ดิน
ลู่หยวนซานถูกล่ามด้วยโซ่ตรวน ร่างกายพรุนไปด้วยเลือดและเนื้อฉีกขาด ศีรษะห้อยตกไร้เรี่ยวแรง อยู่ในสภาพร่อแร่ใกล้ตาย
อู๋ไป๋ยกมือขึ้น ปล่อยพลังทำลายกุญแจเหล็กที่ประตูกรงจนแตกกระจาย
ร่างของลู่หยวนซานกระตุกเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นอย่างยากลำบาก ในคุกมืดมิดไร้แสงสว่าง ดวงตาของเขาบวมช้ำไปด้วยเลือดจนมองไม่เห็นว่าใครคือผู้มาเยือน
“ใคร?”
“ท่านลู่ ข้ามาเยี่ยมท่านแล้ว”
“หลินไป๋?”
น้ำเสียงของลู่หยวนซานเต็มไปด้วยความเคียดแค้น
“ท่านลู่หูดีจริง ๆ ดูท่าคงคิดถึงข้าทั้งวันทั้งคืน ฟังแค่เสียงก็รู้ว่าเป็นข้า”
ลู่หยวนซานคำรามด้วยโทสะ “ข้าย่อมรู้อยู่แล้ว ต่อให้นายกลายเป็นเถ้าถ่าน ข้าก็ยังจำนายได้”
“อ้อ?” อู๋ไป๋พูดยียวน ก่อนเปลี่ยนน้ำเสียงกลับเป็นของตนเอง “ท่านลู่ฉลาดนัก ลองเดาดูสิว่าตอนนี้ข้าเป็นใคร?”
ลู่หยวนซานตะลึงงัน น้ำเสียงนี้ทั้งแปลกและคุ้นเคย
เขาแน่ใจว่าเคยได้ยินเสียงนี้ที่ไหนสักแห่ง แต่ชั่วขณะนั้นกลับนึกไม่ออก
อู๋ไป๋หัวเราะเย็นชา “ดูเหมือนความจำของท่านลู่จะไม่ดีอย่างที่ข้าคิด”
“ใบ้ให้นิดหนึ่ง คราวที่แล้วที่เราเจอกัน ท่านก็ถูกโซ่ตรวนห้อยอยู่เหมือนกัน”
ถูกโซ่ตรวนห้อย?
ลู่หยวนซานเบิกตาโพลง ตกตะลึงจนพูดอะไรไม่ออก
คราวก่อนที่เขาถูกโซ่ตรวนแขวนห้อย คือตอนอยู่เมืองจิ้นเจียง เขาพาคนไปสังหารครอบครัวของอู๋ไป๋ แต่กลับเจอจ้าวกระบี่มู่จิ่วโจวเข้า หลังจากนั้นเขาก็ถูกพาตัวไปยังโรงงานร้างแห่งหนึ่ง แล้วถูกแขวนด้วยโซ่ตรวน