ณ ตำหนักอสูรทั้งหก เฮ่ออวิ๋นอี้นั่งสง่าบนบัลลังก์มหึมา เมื่อได้ยินรายงานของเฉินยวน สีหน้าพลันหมองหม่น
"แกว่าไงนะ?"
เฉินยวนรีบก้มตัวต่ำ "ท่านลู่ไม่รู้ทราบมาจากไหนว่าผู้อาวุโสหลินบาดเจ็บหนัก? พอบุกมาถึงลานของหมอเทวดาเจิ้ง เจอผู้อาวุโสหลิน ก็เริ่มถากถางเยาะเย้ยก่อน จากนั้นก็ลงไม้ลงมือทันที"
"ผู้อาวุโสหลินมีบาดแผลอยู่แล้ว ไม่มีทางสู้ได้ ถูกท่านลู่ฟาดด้วยฝ่ามือเดียว ถึงกับสลบกลางอากาศ"
"หมอเทวดาเจิ้งบอกว่าผู้อาวุโสหลินเดิมทีก็เจ็บหนักอยู่แล้ว ตอนนี้ถูกซ้ำเติม จะยิ่งตื่นยากกว่าเดิม"
โครม!
เฮ่ออวิ๋นอี้ทุบถ้วยชากระเบื้องเนื้อดีแตกกระจายด้วยความโกรธ "ไอ้ลู่หยวนซานมันคิดจะกบฏหรือไง?"
เฉินยวนรีบพูด "เจ้าตำหนัก เป็นเพราะผู้ใต้บังคับบัญชาทำงานบกพร่อง ท่านลู่ฉวยจังหวะตอนผู้ใต้บังคับบัญชาเผลอลงมือทำร้ายผู้อาวุโสหลิน ผู้ใต้บังคับบัญชามีความผิด ขอเจ้าตำหนักลงโทษด้วย"
"แต่เรื่องหนึ่ง ผู้ใต้บังคับบัญชายังต้องรายงาน"
เฮ่ออวิ๋นอี้เก็บสีหน้า "ว่า"
เฉินยวนก้มหน้าลง "ผู้ใต้บังคับบัญชาสงสัยว่า ท่านลู่กับเจ้าตำหนักที่เก้ามีพัวพันกัน"
"แกว่าไงนะ?"
เฮ่ออวิ๋นอี้ทั้งสะดุ้งทั้งเดือด
คนที่ถือตัวสูงส่ง หยิ่งยโสจนเคยชิน จะทนอะไรไม่ได้? คำตอบคือการทรยศของลูกน้องแน่นอน มันคือการหยามเกียรติเขาอย่างร้ายแรง
"เฉินหยวน อธิบายมาให้ชัด"
เฉินยวนรีบว่า "เป็นเช่นนี้ ตอนท่านลู่เจอผู้อาวุโสหลิน ได้พูดประโยคหนึ่งว่า ทำไมชีวิตผู้อาวุโสหลินถึงแข็งนัก กลับรอดมาได้? แต่คราวหน้าก็ไม่แน่แล้ว"