อสูรดุร้ายสามสิบกว่าตัวถูกชิงหลวนดูดจนแหลกสลายเป็นผุยผง
แสงสีฟ้าเจิดจ้าทั่วร่างของชิงหลวน
ผ่านไปครู่หนึ่ง แสงฟ้าจึงค่อย ๆ หดตัวลง ชิงหลวนแปลงร่างเป็นมนุษย์ ลอยร่วงลงมาจากกลางอากาศ
อู๋ไป๋ปรากฏตัวตรงหน้าเขา ใบหน้าเต็มไปด้วยความคาดหวัง "เจ้าตัวเล็ก เจ้าฟื้นขึ้นมาบ้างหรือเปล่า"
ชิงหลวนยังคงอยู่ในสภาพนั้น นิ่งงัน สายตาว่างเปล่า ใบหน้าเต็มไปด้วยความหม่นหมอง
อู๋ไป๋ถอนหายใจอย่างผิดหวัง
ดูจากการแสดงออกของชิงหลวนเมื่อครู่ เขายังนึกว่าชิงหลวนฟื้นตัวแล้ว ไม่คิดว่าจะยังเป็นแบบนี้
ซีเหมินอวิ้นอี้เดินเข้ามา สำรวจชิงหลวนพลางร้อง "ไอ้หมอนี่ดูท่าทางซื่อ ๆ ไม่นึกว่าพอลงมือจะน่ากลัวขนาดนี้"
"เมื่อกี้มันแปลงร่างเดิมออกมา เจ้าอสูรพวกนั้นถึงกับกลัวจนตัวสั่นงันงก"
อู๋ไป๋ยิ้ม "นั่นคือแรงกดดันจากสายเลือด ชิงหลวนเป็นเทพวิหค ไอ้พวกสัตว์ขนเกล็ดพวกนี้จะไม่กลัวได้ยังไง ก็เหมือนเสือเป็นจ้าวแห่งสรรพสัตว์ เสือคำรามกลางป่า สรรพชีวิตเงียบสงัด"
"โคตรเจ๋ง!" ซีเหมินอวิ้นอี้ยกนิ้วโป้ง "งั้นต่อไปเวลาเจอพวกสัตว์สารพัดขน ก็แค่พาเจ้าตัวเล็กไปด้วย"
"เจ้าตัวเล็กออกมา ใครจะกล้าสู้"
อู๋ไป๋ถอนหายใจ "อารมณ์เจ้าตัวเล็กไม่คงที่ เรื่องแรงกดดันสายเลือดนี่ฉันก็เพิ่งเคยเห็นครั้งแรก ฉันสงสัยว่าไอ้สัตว์เลือดผสมนั่นมันบ้าระห่ำเกินไป ไปยั่วยุเจ้าตัวเล็ก ถึงทำให้มันแปลงร่างเดิมออกมา"
"พวกสัตว์สารพัดขนทั่วไป คงกระตุ้นความอยากเอาชนะของเจ้าตัวเล็กไม่ได้ ช้างจะไปสนคำยั่วยุของมดได้ยังไง"