หนึ่งคืนผ่านไป
พลังของซีเหมินอวิ๋นอี้ ถังเป่าเอ๋อร์ และเหลยมู่มู่ พัฒนาขึ้นอย่างมาก
ชิงหลวนกลืนโอสถวิเศษไปครึ่งเม็ด เช่นเดียวกับอู๋ไป๋ที่กำลังจดจ่อกับการหลอมรวมและดูดซับ
อู๋ไป๋นั่งนิ่งดั่งพระเฒ่าเข้าฌาน ลมหายใจสม่ำเสมอ ผิวเปล่งประกายนวลใสดั่งหยก
แต่ทันใดนั้น พลังปราณที่พวยพุ่งจากถ้ำก็หลั่งไหลเข้าหาอู๋ไป๋อย่างบ้าคลั่ง
ซีเหมินอวิ๋นอี้และคนอื่นๆ ตื่นขึ้นด้วยความตกใจ
ไม่ว่าจะเป็นพลังปราณจากเส้นชีพจรปราณ หรือพลังปราณจากรอบทิศ ล้วนถูกอู๋ไป๋ดูดกลืนอย่างบ้าคลั่ง
"เฮ้ยอู๋ นายก็ละโมบเกินไปแล้ว ทิ้งไว้ให้พวกเราบ้างสิ"
แรงดูดกลืนพลังปราณของอู๋ไป๋รุนแรงเกินไป พวกเขาแย่งไม่ทันเลย
พลังปราณมหาศาลหลั่งไหลเข้าหาอู๋ไป๋อย่างบ้าคลั่ง แล้วถูกเขาดูดซับจนหมดสิ้น
ทันใดนั้น เสียงทึบดังขึ้นจากภายในร่างของอู๋ไป๋
ซีเหมินอวิ๋นอี้เบิกตากว้าง "นี่อู๋นายจะทะลวงขอบเขตไม่ใช่เหรอ?"
ชิงหลวนที่อยู่ข้างๆ ก็ลืมตาขึ้นในตอนนี้ ดวงตาว่างเปล่า แต่กลับยื่นมือออก แสงสีเขียวผืนใหญ่พวยพุ่งออกมา ห่อหุ้มพวกซีเหมินอวิ๋นอี้ทั้งสามคนพุ่งตรงไปยังผิวทะเลสาบ
"ตูม!"
ในตอนนั้นเอง โดยมีอู๋ไป๋เป็นศูนย์กลาง ราวกับมีระเบิดใต้น้ำลึกหลายลูกระเบิดขึ้น พลังน่าสะพรึงกลัวแผ่กระจายออกไป กวนน้ำในทะเลสาบให้ปั่นป่วน
ทั่วทั้งทะเลสาบเดือดพล่าน ผิวน้ำระเบิดเป็นคลื่นสูงหลายร้อยเมตร
ชิงหลวน ซีเหมินอวิ๋นอี้ ถังเป่าเอ๋อร์ และเหลยมู่มู่ ถูกกระแสน้ำใต้อันเชี่ยวกรากซัดกระจัดกระจาย