สีหน้าของอู๋ไป๋ยิ่งเย็นชาขึ้นเรื่อย ๆ
“ดูท่าพวกแกไอ้สัตว์พวกนี้คงไม่มีวันเรียนรู้ที่จะเคารพชีวิต และไม่มีวันจำได้ว่ามนุษย์คือผู้ปกครองโลก”
“สัตว์พันธุ์ผสมจองหองอย่างแก ถ้าไม่ฆ่าก็ยากจะระงับความโกรธแค้นของประชาชน”
ร่างอู๋ไป๋วาบหาย โผเข้าหาอีกฝ่ายดุจสายฟ้าแลบ
ครานี้ เขาไม่ยั้งมืออีกแล้ว
เขาจะให้สัตว์พันธุ์ผสมนี่รู้ว่า มนุษย์นั้น ไม่อาจล่วงเกินได้
ชายผมทองมีสีหน้าบ้าบิ่น ร่างกายเปล่งแสงทองคำทั่วร่าง พลางคำรามว่า “คิดว่าฉันกลัวแกหรือไง”
เขาเหิมเกริมท้าทาย พุ่งเข้าหาอู๋ไป๋เช่นกัน
หมัดคู่ซัดออกไปพร้อมกัน
อู๋ไป๋ไม่หลบไม่หลีก
หมัดทั้งสองของชายผมทองกระแทกเข้าใส่อู๋ไป๋อย่างแรง เกิดเสียงดังอู้อี้
รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏบนใบหน้าเขา
แต่วินาทีต่อมา สีหน้ากลับแข็งค้าง เผยความหวาดกลัว
เขาค้นพบด้วยความตื่นตระหนกว่า อู๋ไป๋ไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย
เขาทุ่มพลังสุดแรง แต่กลับไม่อาจสั่นคลอนอู๋ไป๋ได้เลย
“แค่นี้เอง?”
ดวงตาอู๋ไป๋เยือกเย็น มุมปากยกยิ้มเหยียดหยามอย่างเต็มที่
สะบัดแขนทั้งสองข้าง ฟาดลงบนร่างชายผมทอง แรงสองแสนชั่ง ทำลายร่างทองคำของอีกฝ่ายได้อย่างง่ายดาย กระดูกหักเอ็นขาด ร่างกายปริแตกเป็นแผลมากมาย จุดระเบิดถึงขั้นระเบิดออก
ชายผมทองพุ่งกระแทกพื้นดั่งลูกกระสุนปืนใหญ่ เกิดเสียงดังสนั่น พื้นหินผาแข็งกระด้างถูกกระแทกจนแตกกระจายเป็นบริเวณกว้าง
อู๋ไป๋ยืนบนอากาศอย่างสง่าผ่าเผย กล่าวอย่างเฉยชาว่า “แก มันไร้ค่าให้สู้!”