เสี่ยวชิงประมาณการออกแล้วว่าซีเหมินหยุนอี้กำลังจะทำอะไร
สายตาที่มองซีเหมินหยุนอี้ก็เปลี่ยนไป
"แต่ก่อนคิดว่าแกโง่เสมอมา ที่ไหนได้ แกไม่โง่เลยสักนิด"
ซีเหมินอวิ๋นอี้ยิ้ม "จริง ๆ ฉันเก่งสุด ๆ ไปเลย แต่มีคนฉลาดอย่างแกกับเฒ่าอู๋อยู่แล้ว เลยเลือกจะปล่อยของให้เน่า...... ไม่ต้องใช้สมอง นอนรอชนะอยู่เฉย ๆ มันฟินสุด ๆ ไป"
เสี่ยวชิงหัวเราะเยาะ "แกมันหมาจริง ๆ! คนฉลาดบนโลกมีเยอะ แต่คนฉลาดที่รู้จักแกล้งโง่นี่น้อยชะมัด"
"เออ...... ไอ้นกโง่อย่างแกรู้จักชมคนด้วยเหรอ?"
เสี่ยวชิงหน้าเหยเก "แกวางแผนทุกอย่างไว้ตั้งแต่ต้นแล้วใช่ไหม"
ซีเหมินอวิ๋นอี้ว่า "แต่ก่อนมีแต่อู๋เฒ่าที่ยืนบังลูกกระสุนไว้ พวกเราหลบอยู่ข้างหลังแล้วก็ได้ประโยชน์ฟรี ๆ คราวนี้ก็ถึงตาพวกเราที่จะลงทุนชีวิตให้แกสักครั้งแล้ว"
เสี่ยวชิงพยักหน้า
ซีเหมินหยุนอี้มองอู๋ไป๋ที่ลมหายใจรวยริน "เฒ่าหมึก ไม่คิดว่าแกจะมีวันแบบนี้ ตอนนี้หน้าตาแกมันน่าเกลียดโคตร เหมือนผีดิบชะมัด...... เสียดายมือถือแบตหมด ไม่อย่างงั้นถ่ายรูปเก็บไว้ ข้อมูลดำนี่ฉันจะหัวเราะเยาะแกได้ทั้งชีวิตเลย"
"อยากกระโดดลุกมาตบฉันรึเปล่า? เสียดาย...... ตอนนี้แกมันกุ้งอ่อน ไม่สิ เหมือนหมาตายชะมัด"
"ฉันกับเสี่ยวชิงจะไปเอายาแก้พิษให้แก ถ้าเราสองคนไม่ได้กลับมามีชีวิต แกก็ต้องช่วยตัวเองแล้ว...... อย่าตายละ อย่าทำให้ฉันกับไอ้นกโง่ดูถูก ถ้าแกตาย แม้ตายไปเป็นผีเราก็จะด่าแก"
พูดจบก็เดินเข้าไปลูบหัวอู๋ไป๋ "ฮ่าฮ่าฮ่า..... อยากทำแบบนี้มานานแล้ว ลูกรักของพ่อ พ่อไปแล้วนะ!"