เสี่ยวชิงโดยธรรมชาติแล้วเย็นชาและมั่นคง วันปกติจะซนซ่าเล่นกันแค่กับอู๋ไป๋เท่านั้น แต่พอเผชิญหน้าคนอื่นจะไม่ยิ้มแย้มให้ใคร
แต่ตอนนี้ดวงตาของเสี่ยวชิงแดงก่ำ ราวกับสัตว์ร้ายที่จ้องจะฉีกกินคน ดูน่าสะพรึงสยองยิ่ง!
หญิงสาวถูกเขย่าไปมาในมือของเสี่ยวชิงราวกับกระสอบผ้าขาด
ใบหน้าเธอเขียวคล้ำ ลูกตาโปนออก...ถ้าไม่ใช่เสี่ยวชิงยังเหลือสติอยู่นิดหน่อย คอของเธอถูกบีบขาดไปนานแล้ว
"ส่งยาแก้มาให้ฉัน"
เสี่ยวชิงตะโกนลั่นอีกครั้ง
ถ้าไม่ใช่เพราะต้องการยาแก้พิษ หญิงสาวคนนี้คงไม่มีทางมีชีวิตอยู่ถึงตอนนี้
หญิงสาวรู้สึกว่าตัวเองใกล้ตายเต็มประดา หายใจไม่ออกเลย จึงพูดได้อย่างทรมานว่า "พวกนั้นบอก...ถ้าอยากได้ยาแก้ให้ไปที่ป่าไผ่หิมะในเมืองจิ้งเยว่"
เสี่ยวชิงชักตาแดงก่ำจะแตก แต่ฝ่ามือทั้งห้าก็ค่อย ๆ คลายออกช้า ๆ
หญิงสาวล้มลงนั่งกับพื้น สองมือกุมคอตัวเอง ไอรุนแรง อากาศบริสุทธิ์ที่ไหลเข้าสู่ลำคอแสบจนน้ำตาไหลพราก
แต่เธอกลับสูดอากาศอย่างโลภโมโทษันเป็นหยิบมือใหญ่
เสี่ยวชิงเอ่ยเสียงดุ "ทำไมต้องทำร้ายเรา?"
หญิงสาวคลานลุกขึ้น คุกเข่าลงกับพื้น สั่นสะท้านทั้งตัว แล้วกล่าวว่า "ฉันไม่ได้ตั้งใจ...พวกนั้นจับพ่อกับแม่ฉันไป ถ้าฉันไม่ทำตามที่เขาสั่ง...พ่อกับแม่ฉันก็ไม่มีทางรอด"
"ชีวิตพ่อแม่นายเป็นชีวิต แล้วชีวิตของพี่ชายฉันล่ะ ไม่ใช่ชีวิตงั้นรึ? เรายังเคยช่วยนายไว้ นายก็ตอบแทนเราแบบนี้งั้นรึ?"
"ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ..."
หญิงสาวสั่นเทิ้ม ค้อมหัวกราบลงพื้นไม่หยุด น้ำตานองหน้า
เสี่ยวชิงจ้องเธอด้วยสายตาเต็มไปด้วยเจตนาฆ่า "คนพวกนั้นที่นายพูดถึงเมื่อกี้ คือสำนักยาเทวะใช่ไหม?"