ในโลกปราณเป็นตาย ฮุ่นตุ้นจันถูกปักดินอยู่ แสงระยับ
เถี่ยฉุยลอยออกมา
หญิงน้อยตาปองขยะแขยง สีหน้ามึนงง
"ท่านเจ้าของ กวนน้องหน่อยนอนอีกแล้ว...เอ๊ะ ท่านเจ้าของไปไหน?"
เถี่ยฉุยขยี้ตามองรอบตัว ก็ไม่เห็นแม้แต่เงาอู๋ไป๋
นางเกาหัวแล้วพูดซุ่มซ่าม "หรือฉันหูฝาด แน่นอน ต้องหูฝาดสิ...ง่วงจะตายแล้ว!"
เถี่ยฉุยหาวยืด กำลังจะกลับไปนอนต่อ
แต่แล้วก็หยุดกึก เมือมพูดเบา ๆ "เมื่อกี้ฉันได้ยินท่านเจ้าของเรียกจริง ๆ นี่ แถมยังพูดยาวเลย"
ราวกับจะพิสูจน์ว่าตัวเองไม่ได้หูฝาด เถี่ยฉุยท่องคำที่ได้ยินมา มือทั้งสองก็เริ่มผนึกฝ่ามือโดยไม่รู้ตัว
"เฮ้อ...ม่านในเปิดแล้ว!"
เถี่ยฉุยตกตะลึงที่ตัวเองเปิดม่านในของอู๋ไป๋ได้
"ฉันเปิดม่านในของท่านเจ้าของได้แล้ว!"
ความง่วงหายเกลี้ยง นางดีใจขับฮุ่นตุ้นจันบินออกจากโลกปราณเป็นตายทันที
ด้านนอก เซียวชิงยังลังเล ไม่ตัดสินใจได้ว่าจะไปตามหาซีเหมินหยุนอี้ หรืออยู่ดูแลอู๋ไป๋ต่อ...เขาไม่สังเกตเลยว่าอู๋ไป๋สูญเสียลมหายใจไปแล้วทั้งหมด
แต่เดิมอู๋ไป๋ก็แทบไม่เหลือลมหายใจ ยากจะสังเกตได้อยู่แล้ว
ยิ่งเซียวชิงตอนนี้ใจระริกระรัวเข้าไปใหญ่
ทันใดนั้น แสงเย็นวาบหนึ่ง ฮุ่นตุ้นจันก็ปรากฏตัว
เซียวชิงตกใจยิ่งกว่า!
ฮุ่นตุ้นจันปรากฏตัว...แปลว่าอู๋ไป๋ทุเลาขึ้นหรือ?
เขามองไปที่อู๋ไป๋ แต่กลับเห็นศีรษะของเขาห้อยตกต่ำอย่างไร้เรี่ยวแรง
เซียวชิงรีบตรวจสภาพอู๋ไป๋ทันที
ผลคือ...ใบหน้าซีดเผือดทันที
อู๋ไป๋ไม่มีลมหายใจเหลืออยู่เลย
เซียวชิงบีบกำปั้นแน่นจนนิ้วขาวซีด ขอบตาแดงก่ำ...สุดท้ายก็กลั้นไว้ไม่ไหว น้ำตาไหลพราก