ทันทีที่เถี่ยฉุยปรากฏตัว มันแหวกปากเล็ก ๆ โชว์ฟันขาวสะอาด แล้วกัดลงไปหนึ่งคำ
มือที่คว้าจับจิตวิญญาณเทพของอู๋ไป๋ ถูกเถี่ยฉุยกัดขาดด้วยการกัดหนึ่งคำ
อู๋ไป๋พลิกล้มถอยหนีอย่างอนาถ
ในเวลาเดียวกัน เขาได้ยินเสียงร้องโหยหวนเจือความเย็นชาและโหดเหี้ยมดังแว่วมาจากภายในดอกไม้
อู๋ไป๋จ้องมองดอกไม้สีแดงชาดนั้น รู้สึกใจหายวูบ
ภายในนั้นซ่อนวิญญาณที่ทรงพลังอย่างมาก ทรงพลังจนเขาไม่มีทางต่อต้านได้เลย
ถ้าไม่ใช่เถี่ยฉุยโผล่มา ผลที่ตามมาของเขาคงเลวร้ายไม่อาจคาดฝัน
เถี่ยฉุยวิ่งวนรอบดอกไม้สีแดงชาดนั้น
“ออกมา ให้ฉันกินเจ้า”
“กล้าทำร้ายเจ้าของ แกจบแน่”
อู๋ไป๋ยังไม่ทันทันตั้งตัว ก็เห็นเถี่ยฉุยพูดจบแล้วมุดลงไปในดอกไม้ทันที
ภายในดอกไม้ ดังเสียงต่อสู้ขึ้นมาแว่ว ๆ พร้อมเสียงร้องโหยหวนเสียงแหลมคม
“สถานที่นี่มันเฮงซวยจริง ๆ ดอกไม้ดอกเดียวยังงอกมือออกมาได้”
ซีเหมินหยุนอี้บ่นพึมพำ
อู๋ไป๋กล่าว “น่าจะมีจิตวิญญาณที่ทรงพลังมากซ่อนอยู่ในดอกไม้…… ส่วนวิญญาณคนจะไปสิงอยู่ในดอกไม้ได้ยังไง ฉันก็งงเหมือนกัน”
“เสี่ยวไต๋น่ะสิ เธอไม่ใช่เก่งเรื่องจัดการพวกวิญญาณและสิ่งมีชีวิตลี้ลับแบบนี้มากที่สุดเหรอ?”
อู๋ไป๋ชี้ไปที่ดอกไม้ “เธอเข้าไปแล้ว ถ้าไม่ใช่เธอเมื่อกี้ ฉันคงเสี่ยงตายแล้ว”
ในจังหวะนั้นเอง เถี่ยฉุยก็บินออกมาจากดอกไม้
มันเคี้ยวปากฟอด ๆ หน้าเต็มไปด้วยความอิ่มเอม
อู๋ไป๋เห็นดังนั้นก็อดยิ้มขำไม่ได้
“เถี่ยฉุย เป็นยังไงบ้าง?”
“เจ้าของ ในดอกไม้นี้ซ่อนวิญญาณที่ทรงพลังมากอยู่ ทรงพลังขนาดที่ยังสู้กับฉันได้เลย…… แต่ตอนนี้ฉันกินเธอเข้าไปแล้ว”
อู๋ไป๋ก็ตกใจไม่น้อย สู้กับเถี่ยฉุยได้งั้นเหรอ?
นับตั้งแต่มาจนถึงวันนี้ ที่กล้าสู้กับเถี่ยฉุยก็มีแค่เทพบุตรคนเดียว วิญญาณตนอื่นเห็นหน้าเถี่ยฉุยทีไรตกใจแทบหนีตาย จะกล้าลงมือได้ยังไง?
“เจ้าของ ดอกไม้ดอกนี้ไม่ธรรมดา ภายในดอกไม้เป็นมิติของตัวเอง ถึงจะเล็กมาก แต่เหมือนกับโลกในดาบของฉัน ใช้บ่มเพาะจิตวิญญาณได้”
อู๋ไป๋แปลกใจเล็กน้อย ไม่คิดว่าในดอกไม้นี้จะมีมิติของตัวเองอยู่…… งั้นดอกไม้นี้ก็ไม่ธรรมดาจริง ๆ
“เถี่ยฉุย เธอรู้จักไหมว่านี่ดอกไม้อะไร?”
“เถี่ยฉุยไม่รู้จัก”
เถี่ยฉุยตอบไปพร้อมกับหาว
อู๋ไป๋ “……”
“ง่วงแล้วเหรอ?”