“ลาวเอ๋า ถ้าฉันไปยังอาณาจักรเซียนแล้ว โลกใบนี้จะเป็นยังไง?”
เอาหวงตอบว่า “โลกตอนนี้ฝีมือถึงขั้นสู้ได้เหลือไม่กี่คนแล้ว พี่น้องสองคนของนาย ผู้หญิงของนาย ต่างก็ดูแลตัวเองได้ทั้งนั้น”
“พวกต่างเผ่า หมู่บ้านชาติกำเนิดใหม่ ผู้ฝึกยุทธ์แห่งโลก ก็ถึงเวลาปล่อยให้คนรอบตัวนายได้ลงมือฝึกฝนบ้างแล้ว”
อู๋ไป๋พยักหน้าเบา ๆ
“แล้วถ้าซูสกับอาธีน่าออกมาในร่างแท้จริงล่ะ? ฉันจำได้ว่าตอนไปอาณาจักรมารมืดครั้งก่อน เธอบอกฉันว่าอีกไม่เกินสองปีพวกมันจะทำลายผนึกออกมา”
“ตอนนี้ผ่านมาแล้วกว่าหนึ่งปี ฉันไม่อยู่ ถ้าพวกมันออกมา ใครจะหยุดได้?”
“นี่เป็นคำถามที่ดี” เอาหวงคิดอึดใจแล้วพูดว่า “ไม่เป็นไร มีฉันอยู่ไง”
“เธอไม่ใช่จะไปนอนหลับแล้วเหรอ?”
เอาหวง: “……เอ่อ! จริง ๆ ฉันก็อดทนต่อไปอีกสักสองสามปีก่อนนอนก็ได้”
เห็นอู๋ไป๋ขยับตาขวับ เอาหวงรีบพูดว่า “แม้ฉันจะหลับไปแล้ว ก็ยังมีท่านผู้เฒ่ากุ่ยอยู่นี่”
“ท่านผู้เฒ่ากุ่ยไม่ได้ไปกับเยียนอู๋ซวงพวกนั้นเหรอ?” อู๋ไป๋แปลกใจ
เอาหวงส่ายหัว “ไม่ได้ไป”
“ทำไม? ท่านผู้เฒ่ากุ่ยบอกฉันว่าเขาคิดถึงฉู่ซวนกับพวกนั้นมาก”
“เรื่องนี้ฉันก็ไม่รู้ ก่อนนายจะไปอาณาจักรเซียน ไปแวะเยี่ยมเขาก็ได้”
อู๋ไป๋พยักหน้า
“แล้วฉันจะไปอาณาจักรเซียนยังไง? จะไม่ให้เดินไปด้วยสองขาหรอกนะ”
เอาหวงตอบว่า “ฉันส่งนายไปได้”
อู๋ไป๋อ้อออกเบา ๆ
“แล้วนายว่าจะไปเมื่อไหร่?”
อู๋ไป๋มองเขาตาเดียว “อีกหนึ่งเดือนก็ตรุษจีนแล้ว อย่างน้อยก็ต้องให้ฉันฉลองตรุษจีนเสร็จก่อนสิ?”
“ได้ งั้นถึงตอนนั้นมาหาฉัน ฉันจะส่งนายไป”
อู๋ไป๋คิดแวบหนึ่ง “ฉันไปอาณาจักรเซียนแล้วจะกลับมายังไง?”
เอาหวงชูนิ้วสองนิ้ว “มีสองวิธี หนึ่ง คือหาม่านส่งผ่านข้ามห้วงดาวระหว่างอาณาจักรเซียนกับหมู่บ้านชาติกำเนิดใหม่ให้เจอสักแห่ง วิธีนี้น่าเชื่อถือที่สุด”
“สอง คือไปที่ที่ตั้งเดิมของหมู่บ้านชาติกำเนิดใหม่ในสมัยนั้น ข้างในมีช่องทางกาลอวกาศที่ไม่เสถียรอย่างมาก ฉู่ซวนเมื่อก่อนก็กลับมาทางช่องทางนั้น”
อู๋ไป๋โบกมือ “เดี๋ยว ๆ ไม่เสถียรอย่างมากมันหมายความว่ายังไง?”
“ก็คือช่องทางนั้นมีโอกาสพังทลายสูงมาก นายอาจติดอยู่ข้างในจนตาย ดังนั้นฉันแนะนำให้ใช้วิธีแรก”