อู๋ไป๋รู้สึกตัวเองมีความสุขเหลือเกิน ยิ้มกว้างจนปากหุบไม่ลง
เขาเอาหลังตรง ยิ้มเหยียดมองซีเหมินหยุนอี้ไปหนึ่งตา ใครกันยังกล้าพูดว่าไตฉันไม่ดี
"เอ๊ะ...นี่ไอ้โง่ พวกแกก็รีบๆ กันหน่อยสิ!"
ซีเหมินหยุนอี้หันไปมองอาธีน่า "ไม่งั้นพรุ่งนี้เราไปตรวจกันดีไหม บางทีอาจตั้งครรภ์ไปแล้วโดยที่เราไม่รู้ตัวก็ได้"
อาธีน่าหน้าแดงขึ้นมานิดๆ เหลือบมองเขาด้วยความหมั่นไส้
"ฉันไม่ได้อยากคลอดลูกให้แกหรอก ให้ก้อนอิฐนี่แหละคลอดให้แก"
ทุกคนหัวเราะกันครืนใหญ่
ซีเหมินอวิ๋นอี้รีบเก็บก้อนอิฐทองคำ "เสี่ยวหย่า พรุ่งนี้เราไปตรวจกันนะ ไม่ท้องก็ไม่เป็นไร เราค่อยพยายามกันต่อ"
อาธีน่าขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่รู้กำลังคิดอะไรอยู่
เดือนนี้เธอเหมือนจะไม่ได้มีเดือนยังงอยเลย
พรุ่งนี้ไปตรวจดูก็ได้ บางทีอาจท้องจริงก็เป็นได้
"เจ้าโต้วโต้ว ต้องโตเร็วๆ นะ พี่ถังถังจะพาไปเที่ยว"
ถังถังกับเจ้ากลมน้อยลูบท้องของหลินตั้นจวงเบาๆ พลางพูด
อู๋ไป๋อดยิ้มไม่ได้
"โต้วโต้ว?"
หลินตั้นจวงยิ้มบาง "ถังถังตั้งชื่อให้"
"ถังถัง ทำไมตั้งชื่อว่าโต้วโต้วล่ะ?"
"เพราะฉันชื่อถังถัง งั้นน้องชายก็ชื่อโต้วโต้ว พอรวมกันก็เป็นถังโต้วไง"
อู๋ไป๋: "..."
ง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ?
"แล้วถ้าเป็นน้องสาวล่ะ จะตั้งชื่อว่าอะไร?"
สองเดือนแล้ว ยังตรวจเพศของเด็กไม่ได้
"ไม่เป็นหรอก ต้องเป็นน้องชายแน่ๆ ฉันกับเจ้ากลมน้อยตกลงกันแล้ว"
อู๋ไป๋หัวเราะทั้งขำ อะไรกัน ที่ไหนเขาตกลงกันแล้วก็เป็นอันจบ