เอาหวงมองกิเลนเพลิงกับเยี่ยนอู๋ซวงแวบหนึ่ง “ไม่มีอะไรเลย ถ้าอยากเป็นปู่ทวด ก็ต้องรีบให้พวกมันแต่งงานกันเสียก่อน”
จากนั้นเอาหวงหันไปมองฉู่ฉินเยว่ “เธอช่วยรีบให้เจ้าหนูซิงซิงแต่งงานเร็ว ๆ หน่อย แล้วอุ้มหลานมาให้ข้าเห็นบ้าง”
“ได้ค่ะ ฉันจะคอยเร่งเขาเอง”
“โอเค ไม่พูดมากแล้ว รีบกลับไปเถอะ”
พูดจบก็หันไปมองเยี่ยนอู๋ซวงกับกิเลนเพลิง หน้าเต็มไปด้วยความรำคาญ “พวกเธอสองคนรีบไสหัวไปได้แล้ว”
กิเลนเพลิงกับเยี่ยนอู๋ซวง: →_→
ตาลุงแก ก็ชอบมาตรฐานสองเท่าเกินไปแล้ว
“ปู่อ๋าวหวง ฝากตัวด้วยนะ เราไปแล้ว”
เอาหวงพยักหน้า
เยี่ยนอู๋ซวงพูดว่า “ลุงเอา พออู๋ไป๋ออกจากการปิดประตูบำเพ็ญแล้ว ช่วยบอกเขาหน่อยว่าให้รีบฝึกตัวเข้าไว้ เรารอเขาอยู่”
“ได้”
กิเลนเพลิงพูดว่า “ลุงเอา ฝากตัวด้วยนะ! ดูแลตัวเองด้วย คราวหน้าที่กลับมา เราไม่อยากไปเต้นกินเหล้าบนหลุมศพลุงหรอกนะ”
เอาหวงถึงกับขมวดคิ้วตวาดใส่ทันที
“วิ่งเร็ว!”
กิเลนเพลิงฉีกความว่างเปล่า ลากเยี่ยนอู๋ซวงกับฉู่ฉินเยว่วิ่งหนีไปเสีย
มองรอยแยกของความว่างเปล่าที่ปิดสนิท เอาหวงพูดอย่างหมั่นไส้ “นับว่าเจ้าหนูนี่วิ่งเก่งจริง ๆ นิสัยปากร้ายแบบนี้นานแล้วก็ยังแก้ไม่ได้สักที”
พูดจบ สีหน้าก็หม่นหมองลงอีกครั้ง
จากกันคราวนี้ คราวหน้าจะได้พบกันอีกเมื่อไรกันนะ?
เอาหวงมองน้ำชาในมือ ถอนใจอีกครั้ง แล้วเปลี่ยนเป็นเหล้า
——สามวันต่อมา เสียงตื้ดดังสนั่น หม้อใหญ่ส่งเสียงฮือฮือก้องกัมปนาท
เอาหวงกำลังนั่งตกปลาอยู่ริมบ่อ ได้ยินเสียงนั้น ใบหน้าก็เผยรอยยิ้ม
มือเหวี่ยงคันเบ็ด ตะขอเกี่ยวแผ่นหินบนหม้อใหญ่ แล้วเลื่อนแผ่นหินออก
อู๋ไป๋พุ่งออกมาด้วยเสียงวูบ แล้วตะโกนลั่น “ลุงเอา……”
“เป็นอะไร?” เอาหวงหันหลังกลับ ถามอย่างเรียบเฉย
“……เอ๊ะ!” อู๋ไป๋ถึงกับหมดสภาพทันที “ไม่มีอะไร แค่ไม่เห็นลุง เลยตะโกนเรียกดู”
“ข้านึกว่าเจ้าจะกลายร่างเป็นเด็กหนุ่มผู้สังหารมังกรซะอีก?”
“จะเป็นไปได้ไง?” อู๋ไป๋หน้าเต็มไปด้วยความประจบ “เด็กหนุ่มผู้สังหารมังกรอย่างผม ในที่สุดก็เดินตามรอยลุง กลายเป็นมังกรร้าย กลายเป็นคนแบบที่ตัวเองเกลียดไปแล้ว”
“ปัง!”
เอาหวงยกมือขึ้น อู๋ไป๋ร้องลั่นแล้วถูกเหวี่ยงกระเด็นออกไป