หลังกินอาหารเช้าเสร็จ ทุกคนก็ขับรถมุ่งหน้าไปยังเทือกเขาเฉียนหลิง
ระหว่างทาง ซีเหมินอวิ๋นอี้หันไปมองอู๋ไป๋ แล้วพูดว่า "สังเกตไหม? โรงแรมที่เราพักอยู่ จู่ ๆ ก็มีผู้ฝึกยุทธ์เพิ่มขึ้นมากมาย ต้องมาเพราะผลไม้แปลงกายแน่"
"ตอนกินข้าวเช้า ฉันก็สังเกตเห็นแล้ว" อู๋ไป๋พูดเรียบ ๆ "ถึงผลไม้แปลงกายจะมีประโยชน์แค่กับสัตว์ดุร้ายและสัตว์โบราณ แต่ถ้าแย่งมาได้ ก็ต้องขายได้ราคาดี"
"ผู้ฝึกยุทธ์ฝึกตนขาดทรัพยากรไม่ได้ ทรัพยากรก็ต้องใช้เงินซื้อ สรุปแล้วเงินนี่แหละสำคัญ"
ซีเหมินอวิ๋นอี้พยักหน้าเล็กน้อย เอามือทั้งสองหนุนหลังศีรษะ พูดอย่างเกียจคร้าน "คนเราลุ่มหลงในโลก ทุ่มเททั้งชีวิต สุดท้ายก็แค่สองคำ ลาภกับยศ"
อู๋ไป๋เหลือบมองเขาอย่างรังเกียจ "อย่ามาทำเป็นล้ำลึก นายมันคนโง่ จะพูดถึงลาภยศอะไร พวกนั้นมีประโยชน์กับนายไหม?"
ซีเหมินอวิ๋นอี้ไม่ยอมทันที "ฉันไม่ขาดเงิน ไม่ขาดทรัพยากร แต่ฉันต้องการชื่อเสียง ฉันเคยสาบานไว้ จะให้ทั้งทางขาวและทางดำมองสำนักหยินซานของเราด้วยความนับถือ"
"นายสนใจสายตาคนอื่นมากเหรอ?"
"พูดบ้า ใครบ้างอยากถูกคนเกลียด หมาก็ยังรังเกียจ แถมคนที่รังเกียจนายยังสู้ นายไม่ได้"
ซีเหมินอวิ๋นอี้พูดไปก็หยุดกะทันหัน หันไปมองอู๋ไป๋ "เพิ่งนึกได้ นายน่าจะคืนหญ้าหนาวดาราให้ฉันแล้วใช่ไหม?"
"หา? หญ้าชิงเกลียดอะไรน่ะ? นายชอบหญ้าชิงเกลียดเหรอ ไว้ฉันไปตลาดต้นไม้ซื้อให้สักสองสามกระถาง"