อู๋ไป๋เดินมาหาถังถังแล้วอุ้มเธอขึ้น
“พ่อจ๋า ถังถังวิ่งเร็วไหม?”
อู๋ไป๋จูบแก้มเล็ก ๆ ของเธอด้วยความดีใจ “เร็ว เร็วมากเลย!”
เขามักหาเวลาช่วยถังถังฟูมฟักกระดูกและเส้นเอ็น ตอนนี้กระดูกและเส้นเอ็นของถังถังแข็งแกร่งทนทานกว่าเด็กฝึกยุทธ์ทั่วไปมากแล้ว
เดิมทีตั้งใจจะรอถังถังโตกว่านี้อีกหน่อยค่อยสอนนางฝึกฝน ไม่คิดเลยว่าเจ้าหนูกลมน้อยจะสอนก่อนแล้ว
ถังถังได้รับคำชม ใบหน้าเต็มไปด้วยความดีใจ พูดด้วยเสียงอ้อแอ้ว่า “พ่อจ๋า ถังถังวิ่งเร็วกว่านี้ได้อีกนะ แต่ถังถังหิวแล้ว ไม่มีแรงแล้ว”
ทุกคนอ้าปากค้าง ยังวิ่งเร็วกว่านี้ได้อีกเหรอ?
นี่มันข่มกันเกินไปแล้ว
“ครอกคราก...” ถังถังเขินอายเอามือกุมท้องน้อยของตัวเอง หน้าแดงไม่รู้จะซุกหน้าไว้ไหน
อู๋ไป๋หัวเราะลั่น “ถังถัง เดี๋ยวพ่อจะทำข้าวให้นะ”
อู๋ไป๋ทำเหมือนเล่นกลเนรมิตหม้อชามกระทะขึ้นมา พร้อมกับเครื่องปรุงที่ใส่ขวดโหลขวดกระปุกกองพะเนิน
แล้วก็สั่งให้หลินฉิงกับเหลียงหย่วนไปเก็บกิ่งไม้ฟืนมา
ซีเหมินอวิ๋นอี้ตาแทบถลนออกมา
“เฒ่าอู๋ ของพวกนี้นายซ่อนไว้ที่ไหนน่ะ?”
“ท่านี้เรียกว่าเพลงหยิบของจากอากาศ” อู๋ไป๋โกหกพล่อยๆ
ซีเหมินอวิ๋นอี้ยื่นมือคว้าไปในอากาศ ร้องขออย่างเต็มตื้นว่า “เฒ่าอู๋ สอนฉันหน่อยสิ ฉันจะให้สมุนไพรชั้นยอด ให้เงิน ยกนายเป็นพี่ใหญ่”
อู๋ไป๋มองเขาหลายรอบแล้วส่ายหัว “สอนไม่ได้”
“เฒ่าอู๋ อย่าขี้งกไปหน่อยเลย”
“ไม่ได้ขี้งกหรอก แค่ว่าไอ้ท่านี้มันเป็นวิชาสืบทอดประจำตระกูล ห้ามเผยแพร่ให้คนนอก ยกเว้นนายจะยอมให้ฉันเป็นพ่อ”