ไม่คิดเลยว่าก้อนหินสีดำยักษ์จะถูกยกขึ้นมาได้จริง ๆ ด้วยแรงถึกของอู๋ไป๋และซีเหมินอวิ๋นอี้
น่าเสียดายที่ยกขึ้นมาได้แค่ราวห้าเซนติเมตร ซีเหมินอวิ๋นอี้ก็ต้านไม่ไหว
จู่ ๆ เขาก็ปล่อยมือ น้ำหนักเลยเทไปทางเดียว เกือบทำให้อู๋ไป๋เอวเคล็ด
เสียงกระแทกดังสนั่น!
ก้อนหินสีดำยักษ์หล่นลงก้นบ่อ พื้นล่างสั่นสะเทือนราวกับเกิดแผ่นดินไหว น้ำโคลนขุ่นโคลนก็ปั่นป่วนพลุ่งขึ้นมา
อู๋ไป๋นวดบั้นเอวอยู่ พลางตวาดว่า "แกจะปล่อยมือก็บอกสักคำไม่ได้หรือไง?"
ซีเหมินอวิ๋นอี้หัวเราะแห้ง ๆ ชี้ไปที่ลำคอของตัวเอง "ไอ้นี่มันหนักเกินไป เลือดลมผมมันพลุ่งพล่าน เลือดขึ้นมาถึงนี่แล้ว อ้าปากไม่ไหวจริง ๆ"
อู๋ไป๋ด่าหนึ่งคำว่า ไอ้กระจอก
"ไอ้นี่ดูจากแค่แรงเราสองคนคงเอาขึ้นไปไม่ได้"
ซีเหมินอวิ๋นอี้เสนอว่า "จะเรียกไอ้ท่อนไม้ลงมาช่วยไหม?"
"ท่อนไม้?"
"ใช่ ก็เจ้าเด็กที่ชื่อชิงหลวนนั่นแหละ ดูท่าทางซื่อ ๆ ไม่เต็มเต็ง ข้าดูแล้วระดับการฝึกตนก็ไม่ต่ำ เรียกมาช่วยได้"
อู๋ไป๋ส่ายหัว "เราสองคนยกได้ห้าเซนฯ ยังแทบแย่ นี่ห่างจากพื้นตั้งกว่าร้อยเมตร ต่อให้เพิ่มชิงล่วนไปก็คงไม่ช่วยอะไร"
"แล้วจะเอาไง?"
"ดูแล้วคงได้แต่วางไว้ที่นี่ก่อน"
ซีเหมินอวิ๋นอี้ว่า "นี่เจ้าโง่หรือเปล่า? คนในหมู่บ้านจงเซิงก็รู้ว่ามีก้อนหินนี่อยู่ ถ้าโดนขโมยไปจะทำยังไง?"
"เอ็งกับข้าใครกันแน่ที่โง่? แค่เราสองคนยังยกไม่ไหว แล้วใครมันจะมายกของนี่ไปได้สบาย ๆ กัน?"