"ท่านอู๋ ทำไมท่านไม่ฆ่าพวกกองกำลังกระดูกสันหลังคดให้หมดแล้วค่อยกลับมา?"
ทุกคนต่างสะท้านใจไปตาม ๆ กัน
คำพูดแบบนี้ มีเพียงซีเหมินอวิ๋นอี้เท่านั้นที่ถามออกมาได้
อู๋ไป๋ยิ้มเงียบ ๆ "เวลาไม่พอแล้ว!"
ทุกคนเข้าใจทันทีว่าถึงเวลาต้องไปโลกอัสดงแล้ว
"ก็ได้! งั้นรอกลับมาก่อน ข้าจะไปกับเจ้าฆ่าพวกมันให้หมดสิ้น"
อู๋ไป๋พยักหน้าเบา ๆ
เขาหันไปมองคนอื่น "พร้อมกันหรือยัง?"
หลินตั้นจวงกับมู่จิ่วโจวและอีกสองสามคนพยักหน้า
อู๋ไป๋กล่าว "ดี พรุ่งนี้ก็ออกเดินทาง"
คืนนั้น ภูเขาเฟิ่งหมิงจัดงานฉลองขึ้นบ้านใหม่ และก็เป็นงานเลี้ยงอำลาด้วย
สองสามีภรรยาไป๋ซู่หลิน และหลินเสียงหรงกับภรรยา รู้ว่าอู๋ไป๋และพรรคพวกจะจากไปสักระยะหนึ่ง
แต่พวกเขาก็คาดไม่ถึงเลยว่าครั้งนี้ที่อู๋ไป๋จากไป จะเป็นเวลาหนึ่งถึงสองปี
อู๋ไป๋สอนวิธีเข้าออกภูเขาเฟิ่งหมิงให้ทุกคน
สองสามวันนี้ ยังไม่ได้เปิดใช้ค่ายกลใหญ่ ทุกคนเข้าออกได้ตามอัธยาศัย
เมื่อค่ายกลใหญ่ทำงานแล้ว จะต้องอาศัยวิธีพิเศษเท่านั้น
อู๋ไป๋กำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่า ว่าอย่าได้แพร่งพรายวิธีเข้าออกค่ายกลใหญ่ออกไปเด็ดขาด มิฉะนั้นจะนำหายนะมาสู่ทุกคน
ทุกคนก็ไม่โง่ รู้ถึงความร้ายแรงของเรื่องนี้
"หลินฉิง เหลียงหย่วน ตอนที่พวกเราไม่อยู่ ฝากดูแลบ้านให้พวกเจ้าสองคนด้วย"
หลินฉิงและเหลียงหย่วนพยักหน้าหนักแน่น
พวกเขาแม้จะไม่ค่อยเอาไหนแค่ไหน ก็รู้ถึงความร้ายแรงของเรื่องนี้
ผู้แข็งแกร่งของครอบครัวจากไปหมดแล้ว พวกเขาไร้ที่พึ่งพิง จะทำตัวเหลวไหลเหมือนเมื่อก่อนไม่ได้อีกต่อไป
เจียงอิ้งเยว่ก็รับปากอู๋ไป๋ว่า จะคอยแวะเวียนกลับมาที่นี่บ่อย ๆ