อู๋ไป๋รู้สึกเห็นใจท่านผู้เฒ่ากุ่ยอยู่บ้าง
เขายกมือขึ้นสะบัดเบา ๆ แสงสว่างวาบขึ้น กองสมุนไพรปรากฏตรงหน้า
“ท่านผู้เฒ่ากุ่ย ลองดูสิว่ามีอะไรที่ท่านใช้ได้บ้าง”
ท่านผู้เฒ่ากุ่ยยิ้มบาง ๆ หยิบสมุนไพรชั้นยอดมาสองสามต้นตามอำเภอใจ “เก็บที่เหลือไปเถอะ”
“ท่านหยิบเพิ่มอีกหน่อยสิ”
ท่านผู้เฒ่ากุ่ยยิ้มจนเห็นไรฟัน “พอแล้ว ข้าสึกกร้านไม่ได้อ่อนแออย่างที่เจ้าคิด”
อู๋ไป๋จนใจ จึงเก็บสมุนไพรชั้นยอดเข้าแหวนมิติ
“เจ้ามีธุระอะไรกับข้าหรือเปล่า”
อู๋ไป๋นั่งลงกับพื้น “ข้าจะไปโลกมารรัตติกาล”
ท่านผู้เฒ่ากุ่ยชะงักเล็กน้อย สำรวจอู๋ไป๋ “พลังฝีมือเจ้าพัฒนาขึ้น แต่ยังไม่พอ การไปแดนมารทมิฬน่ะเก้าตายหนึ่งรอด”
“ข้ารู้ครับ เฒ่าอ๋าวเล่าให้ฟังแล้ว”
“ผู้อาวุโสอ๋าวหวงเป็นคนให้เจ้าไปหรือ”
อู๋ไป๋พยักหน้า
“เพราะอะไร”
“เฒ่าอ๋าวนึกถึงรักครับ บอกว่าโลกมารรัตติกาลมีมังกรตัวเมียอยู่ตัวหนึ่ง ให้ข้าช่วยตามกลับมา”
ท่านผู้เฒ่ากุ่ย “…“
“เหลวไหล เจ้าหนูนี่ไม่รู้ใหญ่รู้โต ถึงกับกล้าเล่นตลกกับผู้อาวุโสอ๋าวหวง”
อู๋ไป๋ทำหน้าจริงจัง “ข้าพูดจริงนะครับ แน่นอนว่านั่นเป็นเพียงส่วนหนึ่งของเหตุผล อีกอย่างคือข้าต้องยกระดับตัวเอง เพื่อรับมือกับมหาภัยพิบัติที่กำลังจะมา”
ท่านผู้เฒ่ากุ่ยถอนหายใจเบา ๆ “ลำบากเจ้าแล้ว”
อู๋ไป๋ยิ้มน้อย ๆ “นี่คือทางที่ข้าเลือกเองน่ะครับ”
“เมื่อเจ้าตัดสินใจแล้ว ข้าก็จะไม่พูดอะไรมาก จะได้ไม่ต้องถูกเจ้าหมั่นไส้ว่าขี้บ่น”
ท่านผู้เฒ่ากุ่ยหันกลับไปกวาดกองใบไม้แห้งหนา ๆ ข้างตัว