อู๋ไป๋พยักหน้าเล็กน้อย
“ที่รัก คนอื่นล่ะ?”
หลินตั้นจวงเดินเข้ามา ส่ายหน้า:“ไม่เห็น”
“แล้วเห็นพี่อ๋าวไหม?”
“ไม่……”
หลินตั้นจวงสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อยทันที
อู๋ไป๋มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ฟันดาบหนึ่งครั้งพุ่งเข้าใส่
หลินตั้นจวงตกใจสุดขีด หอกปีศาจในมือหวดฟาดใส่อู๋ไป๋ราวสายฟ้า
“เคร้ง!”
ดาบใหญ่ปะทะหอกปีศาจ หอกปีศาจแตกกระจายเป็นหลายท่อนในทันที
หลินตั้นจวงถูกแรงสั่นสะเทือนกระเด็นปลิวไปด้านหลัง
“อยากหนีหรือ?”
อู๋ไป๋ไล่ตามไปราวสายฟ้า ฟันดาบออกทันที
กระบี่พลังงานจำนวนมหาศาลกดทับลงไปที่อีกฝ่าย
“ตูม!”
เห็นอีกฝ่ายเต็มไปด้วยความโกรธแค้น ไอมารอันน่าสะพรึงกลัวพลุ่งออกมาจากรอบกาย ฉีกกระบี่พลังงานแตกสลายไปทั้งอย่างนั้น
ยกฝ่ามือฟาดออกมา กระแสลมฝ่ามือราวกับมังกรร้ายคำราม
บนดาบใหญ่มีแสงดำหมุนเวียน ฟันออกหนึ่งครั้ง ตูม! กระแสลมหมัดถูกฟันจนระเบิดออก
อีกฝ่ายเห็นดังนั้น หัวเราะเสียงเย็น ความเร็วในการถอยหนียิ่งเร็วขึ้น
“จงอยู่ที่นี่”
อู๋ไป๋ตวาดลั่น ยกฝ่ามือฟาดออกมา สายฟ้าอันดุร้ายฉีกหมอกดำ ราวกับทางช้างเผือกเอียงลง ทุบสังหารไปยังอีกฝ่าย
แต่ทว่า อีกฝ่ายจ้องมองอู๋ไป๋ด้วยสายตาอำมหิต หัวเราะเสียงประหลาด ร่างกายจู่ ๆ ก็ระเบิดออก กลายเป็นหมอกดำ ผสานเข้ากับหมอกดำรอบข้าง หายไปอย่างไร้ร่องรอย
“ตูม!”
พื้นดินถูกสายฟ้าทุบจนดำเป็นตอตะโก แตกระแหงเป็นริ้ว ๆ
อู๋ไป๋สายตาคมกริบ วิธีการของอีกฝ่ายช่างแปลกประหลาดเกินไป
“อู๋ไป๋ ออกไปจากที่นี่ รีบออกไปเดี๋ยวนี้”