หนุ่มหน้าม้าสีหน้าเปลี่ยนทันที
เขาย่อมรู้ดีว่าเม็ดดานอายุขัยเม็ดนี้ไม่ใช่เม็ดที่ถูกชิงไปจากตัวเอง
เม็ดนี้มีคุณภาพดีกว่าเม็ดของเขาเสียอีก แถมยังมีวงรัศมีดาน ตัวเขาเองก็แค่เกิดความโลภขึ้นชั่วขณะ
หนุ่มหน้าม้าขาสั่นเฉียบ ทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าอาจารย์เสวียนจีทันที
"อาจารย์ได้โปรด อาจารย์ได้โปรด ผมผิดแล้ว......"
เขาไม่รู้จักอาจารย์เสวียนจี แต่คนที่แม้แต่หวยเทียนสิงยังต้องฟังคำสั่งเชื่อฟัง คนอย่างเขาจะไปยุ่งกับได้อย่างไร
อาจารย์เสวียนจีพยุงตัวลุกขึ้นด้วยความช่วยเหลือของสาวใช้ข้างกาย แล้วเดินอย่างไม่รีบไม่ร้อนมายืนตรงหน้าหนุ่มหน้าม้า
เขายื่นมือลูบหัวหนุ่มหน้าม้าเบา ๆ ยิ้มเต็มใบหน้าช่างอ่อนโยน แล้วกล่าวว่า
"นายไม่ได้ผิด นายทำถูกแล้ว"
"รู้ไหมว่าทำไม?"
หนุ่มหน้าม้าส่ายหัวปฏิเสธรัว ๆ
อาจารย์เสวียนจีหัวเราะขึ้นมา "เพราะเผ่าหิมะมีจอมเล่นแร่ได้แค่คนเดียว ถ้ามีมากกว่านี้สถานะของข้าก็จะตกต่ำลงเยอะนี่นา"
"หนุ่มน้อย นายช่วยข้าได้มหาศาลเลยนะ ข้าต้องขอบคุณนายให้สมควร"
หนุ่มหน้าม้าดีใจยิ่ง คิดว่าอาจารย์เสวียนจีคงจะมอบดานสักสองสามเม็ดให้
แต่เขาไม่ทันเห็นว่ารอยยิ้มอ่อนโยนของอาจารย์เสวียนจีกลับเปลี่ยนเป็นเยือกเย็นโหดเหี้ยมอย่างรวดเร็ว
"เกรี้ยว..."
ฝ่ามือของอาจารย์เสวียนจีพ่นพลังอันดุดันออกมา
หนุ่มหน้าม้าไม่ทันจะครางแม้แต่เสียงเดียว ก็หมดแรงล้มลงกับพื้น เลือดไหลออกจากทั้งเจ็ดช่อง
อาจารย์เสวียนจีหัวเราะเยาะ "เด็กไร้เดียงสาจริง ๆ รู้ยิ่งมากยิ่งตายเร็ว เรื่องนี้ไม่อนุญาตให้มีคนที่สองรู้"
อีกด้านหนึ่ง หวยเทียนสิงพาคนมาถึงโรงเตี๊ยม
อู๋ไป๋เห็นสีหน้าของเขาไม่ค่อยดี ใจก็สั่น หรือแผนของตัวเองจะมีปัญหาอะไร?
หวยเทียนสิงมองอู๋ไป๋แล้วกล่าวว่า "ผ่านการตรวจสอบของอาจารย์เสวียนจีแล้ว เม็ดดานอายุขัยเม็ดนั้นเป็นฝีมือของอาจารย์จริง ๆ"
คำพูดนี้ออกไป คนที่เมื่อครู่ยังแย่งกันเข้าหาอู๋ไป๋ต่างหลบหนีไปไกล ๆ กลัวว่าจะโดนภัยลามถึงตัว
"ผมก็ดูมันตั้งแต่แรกแล้ว ตาแมวขี้ตังเกไม่เห็นเป็นของดี แล้วก็จริงตามที่คิด"
"ผมรู้มาแต่แรกแล้วว่ามันคือคนที่ชิงดานอายุขัยมา"