หม่าซีกับหม่าไคหยวนมองหน้ากัน แล้วก็หัวเราะออกมา รอยยิ้มนั้นแน่นไปด้วยความดูถูก อู๋ไป๋คงคิดจริง ๆ ว่าพวกเขามาแสดงความยินดีกับการที่เขาขึ้นเป็นผู้นำเมืองกระมัง
หม่าซีสอดมือไว้หลัง เงยหน้ามองอู๋ไป๋ที่นั่งอยู่บนบัลลังก์ ยิ้มแบบเยาะเย้ย
"ท่านเจ้าเมืองหลิน บัลลังก์เจ้าเมืองนี่นั่งแล้วสบายดีใช่ไหม?"
อู๋ไป๋พยักหน้า หมุนเล่นถ้วยสุราในมือ "ก็ได้อยู่ สบายกว่าเก้าอี้ไม้ธรรมดาเยอะ"
หม่าซีหัวเราะกึกก้อง "ฉันเคยถามคำถามเดียวกันนี้กับเสวียนเฉิงเฟิง คำตอบของเขาก็ใกล้เคียงกับนายเหมือนกัน แต่เสียดาย หลังจากที่เขาตอบจบ ฉันก็ทำให้เขาไม่มีโอกาสได้นั่งบัลลังก์นี้อีกเลย"
อู๋ไป๋หัวเราะฮือ ๆ
เขาหยิบถ้วยเปล่าสองใบมา เทชาลงไปสองถ้วย
"สองท่านมาร่วมฉลอง แม้จะมามือเปล่าไม่ค่อยเกรงใจ แต่ฉันหลินไป๋เป็นคนเกรงใจ มาเยือนคือแขก ดื่มชารับรองสักถ้วย"
พูดจบ โบกมือเบา ๆ ถ้วยชาทั้งสองก็ลอยมุ่งตรงไปหาหม่าซีกับหม่าไคหยวนกลางอากาศ
หม่าไคหยวนยิ้มเย็นเต็มหน้า "ชานี้ไม่ดื่มก็แล้วกัน"
เขากลัวว่าอู๋ไป๋จะลงยาพิษไว้
ดีดนิ้วเบา ๆ พลังลมปราณสองสายพุ่งเข้าใส่ถ้วยชา
แต่ก่อนที่พลังลมปราณจะโดนถ้วย ถ้วยกลับระเบิดออกอย่างกะทันหัน น้ำชากระจายทุกทิศ
หม่าซีกับหม่าไคหยวนตั้งตัวไม่ทัน หน้าและตัวเปียกโชกไปด้วยน้ำชาเต็มไปหมด
อู๋ไป๋จ้องหม่าไคหยวน "นี่หมายความว่ายังไง? ฉันเชิญพวกนายดื่มชา แต่พวกนายกลับทำถ้วยฉันแตก นี่มันไม่เคารพฉันเกินไปหน่อยแล้วนะ"
หม่าซีกับหม่าไคหยวนยกแขนเสื้อเช็ดน้ำชาที่หน้า แม้แต่ริมฝีปากยังมีคราบน้ำชาติดอยู่
ทั้งสองมองอู๋ไป๋ด้วยสีหน้าเย็นชา
"ไม่เคารพแล้วจะเป็นยังไง?"
อู๋ไป๋ยิ้ม "ไม่เคารพฉัน ก็ต้องมีคนตาย"
หม่าซียิ้มเหยเก "วันนี้ก็จริงต้องมีคนตาย แต่คนที่ตายไม่ใช่พวกเรา"
"หลินไป๋ พวกเราได้รับคำสั่งจากอู๋ไป๋มาแสดงความยินดี ไม่ได้มามือเปล่าหรอก"
อู๋ไป๋เอ่ยเล่น ๆ "โอ๊ย? พวกนายเตรียมของขวัญมาให้?"
"แน่นอน เราเอามีดมา มีดสังหารคน"
"ฆ่าใคร?"
"นายไง"
อู๋ไป๋ยักไหล่ "งั้นพวกนายคิดมากแล้ว ฉันยังมีชีวิตอยู่ดี ๆ ยังไม่ได้คิดจะตาย ของขวัญชิ้นนี้เอากลับไปเถอะ"
หม่าไคหยวนยิ้มเหยเกเต็มหน้า "นายคิดว่านายเป็นฝ่ายตัดสินใจหรือ?"