อู๋ไป๋ให้เฟิงเยว่และเจียงติงหลิงพาคนไปจัดการศพที่นอนอยู่บนพื้น
หลินอิงอิงถามด้วยความสงสัย "หลินไป๋ ผู้แข็งแกร่งซ่อนตัวอยู่รอบ ๆ มากมายขนาดนี้ คนตระกูลหม่ากลับไม่รู้ตัวเลยเหรอ"
อู๋ไป๋หัวเราะ "พวกเขาเป็นเพื่อนกัน บอกนายก็ไม่เป็นไร"
"พวกเขาไม่ได้ซ่อนอยู่รอบ ๆ หลังห้องโถงมีอุโมงค์ลับ ทะลุออกไปข้างนอก น่าจะเป็นทางหนีที่เหวยจื่อเยว่เตรียมไว้ วันแรกที่ฉันมาที่นี่ก็สังเกตเห็นแล้ว"
หลินอิงอิงตื่นตัวขึ้นมาทันที "อ้อ เข้าใจแล้ว งั้นคนพวกนี้คงซุ่มอยู่นอกคฤหาสน์ตลอด หลินฉิงออกไปก็เพื่อไปตามหาพวกเขาสินะ"
อู๋ไป๋พยักหน้า
ไม่นาน ศพบนพื้นก็ถูกจัดการจนสะอาดเกลี้ยง
อู๋ไป๋หันไปมองอีเหริน "นายไปปลดปล่อยเหล่านักเต้นรำออกไปเถอะ คนละ 10 ตำลึงทอง"
อีเหรินพยักหน้า
ซีเหมินหยุนอี้พูดด้วยความเสียดาย "งั้นเก็บพวกนางไว้เถอะ ไม่มีอะไรก็ดูเต้นรำฟังเพลงได้ ยังไงก็เลี้ยงไม่กินเงินกี่เหรียญหรอก ไม่ได้ก็ฉันจ่ายเอง"
อู๋ไป๋ขยี้ตา "...เอาให้พ้นตาไปเลย!"
"เฟิงเยว่ เจียงติงหลิง พวกนายสองคนเข้ามาหน่อย"
ทั้งสองเดินเข้ามา จ้องมองอู๋ไป๋
"พวกนายสองคนไปสืบหาคนที่ชื่อหม่าอีเกอให้ฉันหน่อย เขาเคยอาศัยอยู่ที่เมืองเซินหลัว พยายามเก็บข่าวมาให้มากที่สุด"
"ครับ"
เมื่อจัดการเรื่องที่นี่เสร็จ อู๋ไป๋กับพวกกลับไปที่ที่ว่าการประมุขเมือง
ซีเหมินอวิ๋นอี้พูด "ในที่สุดคนตระกูลหม่าก็ถูกกวาดล้างหมดจด เมืองเซินหลัวจากนี้ก็เป็นของพวกเราแล้ว"
"จะง่ายขนาดนั้นได้ไง เมืองเซินหลัวอยู่ติดกับแดนของตระกูลหม่า ฝ่ายที่พึ่งพาตระกูลหม่าก็มีไม่น้อย พวกเขาส่งคนมาที่เซินหลัวได้ตลอดเวลา สงครามเพิ่งเริ่มต้น อย่าประมาณ"