"ครืนนน!"
ประตูคลังสมบัติปิดลงอย่างช้าๆ
ทุกคนเห็นหลินตั้นจวงเดินออกมาเพียงลำพัง ไม่เห็นอู๋ไป๋ ต่างเต็มไปด้วยความสงสัย
แต่หลินตั้นจวงไม่ได้อธิบายอะไร
"เย่ไร้ขีดขั้นกลับมาแล้วหรือยัง?"
โม่ฉางหลินรีบเข้าไปหาและกล่าวด้วยความเคารพ: "กราบทูลฝ่าบาท ท่านเย่ยังไม่กลับมา"
"เจ้ารู้หรือไม่ว่าคลังเสบียงอยู่ที่ใด?"
"ข้าน้อยรู้"
หลินตั้นจวงกล่าวอย่างเย็นชา: "พาข้าไป"
"พวกเจ้าทั้งหมดก็ตามมาด้วย"
ซีเหมินอวิ๋นอี้พึมพำอย่างสงสัย: "ไอ้เฒ่าอู๋ล่ะ?"
"อาจถูกจักรพรรดินีองค์ใหม่สังหารไปแล้ว"
อาธีน่ากล่าวอย่างเรียบเฉย
ซีเหมินอวิ๋นอี้: ???
"สมองเจ้ามีน้ำหรือไง?"
อาธีน่ากล่าวอย่างเย็นชา: "ในหลงกั๋วของพวกเจ้ามีคำกล่าวว่า ผู้ที่มีผลงานยิ่งใหญ่จนบดบังรัศมีนาย ย่อมไม่มีจุดจบที่ดี"
"ไปไกลๆ เลย ไปเล่นช้อนของเจ้าไป"
หลินตั้นจวงจะสังหารอู๋ไป๋หรือ ต่อให้ถีบเขาตาย เขาก็ไม่เชื่อ
อาธีน่ากล่าวอย่างดูถูก: "เบื้องหน้าผลประโยชน์ ไม่ต้องพูดถึงสามีภรรยา แม้แต่ญาติพี่น้องก็ยังไง? เรื่องที่ต้องประหัตประหารกันก็ไม่ใช่เรื่องแปลก"
"หุบปากเถอะเจ้า! ก็แค่แจกันดอกไม้ สมองกลวง"
อาธีน่าเกือบโกรธตาย
เหลยมู่มู่กล่าวเสียงเบา: "พี่สะใภ้ให้พี่อู๋ไป๋อยู่ในคลังสมบัติ คงมีเหตุผลของตัวเอง พวกเราก็อย่าเดาสุ่มไปเลย"
"ข้าไม่ได้กังวลเรื่องความปลอดภัยของไอ้เฒ่าอู๋ แต่ข้าว่าไอ้หมอนี่กำลังแอบนับเงินอยู่ในคลังสมบัติรึเปล่า? เรื่องดีๆ อย่างนี้ไม่เรียกข้า มันเกินไปแล้ว"
ทุกคน: →_→
——ส่วนอู๋ไป๋ในตอนนี้ กำลังทุกข์ทรมานอยู่
เขาถอดเสื้อผ้าทั้งหมด นั่งขัดสมาธิในสระ เพลิงสวรรค์ทองคำเหลวราวกับมีชีวิต ปกคลุมผิวของเขา เหมือนสวมชุดเกราะสีทองแดง