หลินตั้นจวงถามอย่างสงสัย “หรือว่าข้างใต้ยังมีอีกชั้น?”
อู๋ไป๋ไม่ทันได้ถือโอกาสลวนลาม รีบลุกขึ้นยืน ใช้เท้ากระทืบพื้น เกิดเสียงทึบดังขึ้น
“หาดูสิ อาจมีทางเข้า”
อู๋ไป๋เก็บเตียง จากนั้นทั้งสองก็หาทางเข้า
จิตสัมผัสแผ่ขยาย ครอบคลุมคลังสมบัติทั้งหมด
“ที่รัก เจอแล้ว!”
หลินตั้นจวงมองเขาอย่างตะลึง เจอเร็วจัง?
ไม่รู้เลยว่า หากค้นหาด้วยตาเปล่าย่อมยาก แต่ภายใต้จิตสัมผัสนั้นง่ายกว่ามาก
คลังสมบัตินี้มีเพียงเย่เทียนเซี่ยวที่เข้ามาได้คนเดียว หากใต้ดินเป็นพื้นที่ว่าง เขาคงลงไปบ่อย ๆ
การไปสถานที่หนึ่งบ่อย ๆ ย่อมทิ้งร่องรอยไว้
เช่นพื้นที่มีฝุ่นจาง ๆ ปกคลุม แค่หาบริเวณที่ฝุ่นน้อยก็พอ
อู๋ไป๋พบว่าผนังด้านหนึ่งมีรอยเท้าตื้น ๆ หลายรอย ทั้งเขาและหลินตั้นจวงไม่เคยไปทางนั้น จึงเป็นได้แค่รอยของเย่เทียนเซี่ยว
อู๋ไป๋จูงหลินตั้นจวงมาที่ผนังนั้น เอื้อมมือเคาะ
แปลก ผนังนี้ไม่มีอะไรผิดปกติ
อู๋ไป๋เงยหน้ามองตะเกียงน้ำมันด้านบน สังเกตดูดี ๆ ปรากฏว่าตะเกียงน้ำมันอันนี้สะอาดกว่าอันอื่นมาก
อู๋ไป๋ทะยานขึ้นไป คว้าตะเกียงน้ำมันลองหมุนดู แกร๊ก เสียงดังขึ้น หมุนได้จริง ๆ
“ครืน!”
พื้นด้านล่างผนัง เลื่อนเปิดออก เผยทางเข้าอันหนึ่ง
ทางเข้าเปิด แสงสีแดงเจิดจ้าพวยพุ่งออกมา พร้อมกับพลังปราณเข้มข้น
อู๋ไป๋ตกลงพื้น ชะโงกดู ทางเข้ามีบันไดหินทอดยาวลงไปด้านล่าง