ผ่านไปห้าวัน
หลินตั้นจวงวางมือจากงานที่ทำอยู่ แล้วมาที่คลังสมบัติ
อู๋ไป๋บอกว่า วันนี้จะออกจากที่ปิดด่าน
เขาไม่เคยผิดคำพูด
ทันทีที่ประตูคลังสมบัติเปิดออก พื้นดินก็สั่นสะเทือนรุนแรง ฝุ่นผงรอบคลังสมบัติร่วงหล่นราวกับน้ำตก
หลินตั้นจวงรีบเปิดกลไก แล้วลงมายังชั้นใต้ดินชั้นสอง
อู๋ไป๋ร่างกายเปลือยเปล่า นั่งขัดสมาธิอยู่ในสระ
เปลวเพลิงสวรรค์เยี่ยงน้ำทองที่เคยปกคลุมร่างเขากำลังหายไปอย่างรวดเร็ว ถูกผิวหนังดูดซับจนหมด
อู๋ไป๋ในตอนนี้ ผิวพรรณดุจหยก ทั้งร่างแผ่กลิ่นอายน่าตกตะลึง
พื้นที่แห่งนี้ ด้วยเหตุผลบางอย่าง อากาศบิดเบี้ยวอย่างบ้าคลั่ง
ทะลวงขั้นแล้วหรือ?
หลินตั้นจวงจ้องอู๋ไป๋ด้วยแววตาลุ้นระทึก
ทันใดนั้นอู๋ไป๋ก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้น ระหว่างเปลือกตากระพริบ ในดวงตามีสายฟ้าแลบแปลบ เนิ่นนานจึงค่อยๆ จางหายไป
อากาศที่บิดเบี้ยวก็พลันสงบนิ่งลงในชั่วพริบตา
"ที่รัก ดูหนำใจหรือยัง?"
อู๋ไป๋ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน
หลินตั้นจวงตกตะลึง มองดูเรือนร่างกำยำ เส้นสายลื่นไหล เปี่ยมพลังระเบิดของอู๋ไป๋ ใบหน้า ลำคอ และติ่งหูแดงซ่านขึ้นมาทันที เธอรีบหันหลังกลับ
อู๋ไป๋กระโดดขึ้นจากสระ ยิ้มเจ้าเล่ห์: "ก็เป็นสามีภรรยากันมานานแล้ว จะอายอะไรกันอีก?"
"ใครอาย? ฉันแค่รู้สึกว่ามันไม่งามตา" หลินตั้นจวงเถียงเสียงเบา
อู๋ไป๋อดหัวเราะเบาๆ ไม่ได้ ใส่เสื้อผ้าเสร็จ แล้วค่อยๆ เดินเข้าไปหาเธอ
ร่างอรชรของหลินตั้นจวงแข็งทื่อ เพราะอู๋ไป๋ก้มลงกัดติ่งหูเธอเบาๆ
นั่นเป็นจุดอ่อนไหวจุดหนึ่งของเธอ ทั่วร่างพลันอ่อนยวบ
ถ้าอู๋ไป๋ไม่ประคองเธอไว้ เธอคงทรุดนั่งลงกับพื้นไปแล้ว