อู๋ไป๋รู้สึกเย็นเจี๊ยบไปทั้งตัว
ถ้าจิตวิญญาณเทพถูกทำลาย พลังฝึกตนถูกทำให้พินาศ นั่นชั่วร้ายยิ่งกว่าการฆ่าเขาอีก
นิ้วของมู่เทียนส่งไปยังกลางคิ้วอู๋ไป๋พร้อมกับจับตาดูปฏิกิริยาของอีกฝ่าย
ทันใดนั้น สีหน้าของเขากลับบิดเบี้ยวน่าเกลียด
เพราะอู๋ไป๋ไม่แสดงความหวาดกลัวใด ๆ เลย
เขาอยากเห็นอู๋ไป๋ตื่นตระหนก สยองขวัญ
"ไม่เสียที่เคยเป็นท่านเทพเจ้า ความกล้าใจก็เกินคนจริง ๆ"
ใจของอู๋ไป๋แทบแข็งคา แต่ยังหัวเราะเย้ย "พูดเหมือนว่าถ้าฉันกลัว นายจะปล่อยฉันไปแบบนั้น"
มู่เทียนยิ้มเหี้ยม "ท่านเทพเจ้า รู้ไหมว่าฉันรอวันนี้มานานแค่ไหน? ตั้งแต่ถูกนายฟันขาดแขน ฉันไม่มีวันไหนเลยที่ไม่ตั้งตารอวันได้พบหน้านายอีกครั้ง"
"พบแล้วได้อะไรล่ะ? เอาอีกข้างไว้ด้วยสิ"
ทันใดนั้น เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นกลางอากาศ
สีหน้ามู่เทียนเปลี่ยนไปเล็กน้อย
เงยหน้าขึ้นมองทันที รู้สึกว่าไม่ใช่ ก้มหน้าลงมาจึงพบว่าอู๋ไป๋หายไปแล้ว
กลางอากาศ ร่างสูงตระหง่านหนึ่งยืนลอยอยู่
ชายคนนี้หน้าตาค่อนข้างหล่อเหลา แต่กลับให้ความรู้สึกแสบ ๆ คัน ๆ แปลก ๆ
อู๋ไป๋ปรากฏตัวขึ้นข้างชายคนนี้อย่างกะทันหัน เขาพยายามเบี่ยงตามองอีกฝ่าย
อีกฝ่ายเห็นท่าทางปากเบี้ยวตาเบ้ของอู๋ไป๋ก็อดสะดุดใจไม่ได้ "ฉันช่วยนายมา มองฉันทำไมเล่า?"
อู๋ไป๋: "......."
คิดว่าฉันอยากทำเหรอ? ตอนนี้เขาขยับได้แค่ลูกตากับปากเท่านั้น
เขาแค่อยากเห็นให้ชัดว่าคนที่ช่วยตัวเองเป็นใคร?