อู๋ไป๋ยิ้มแฉ่ง “พอฉันขึ้นสู่จุดสูงสุดได้เมื่อไหร่ จะพาพวกนายไปทำความชั่วด้วย!”
ชู่หมู่หน้าตื่นเต้นเต็มเปี่ยม “ฉันตั้งตารอเลย!”
พูดจบก็หันไปมองมู่เถียน “คุณลุงอู๋ไป๋รอสักครู่นะ เดี๋ยวฉันจัดการเจ้านี่ก่อน”
อู๋ไป๋พยักหน้า “ระวังตัว!”
มู่เถียนไม่มีท่าทีอวดดีเห่อะหมือนก่อนแล้ว
สีหน้าเขาเคร่งเครียด แววตาเฝ้าระวัง
ทันใดนั้นเขาก็ฟาดมือผ่านอากาศ ฉีกเป็นรอยแยกหนึ่งเพื่อหนีไป
หนิงเทียนหัวเราะเย้ยหยัน “อยากหนี? ก็ต้องให้ฉันยินยอมก่อนสิ”
พูดพลางก็ประสานมือข้างเดียวเป็นมือประกอบพลัง
ชั่วขณะนั้นเอง บริเวณนี้ก็ถูกผนึกไว้ทั้งหมด!
ดวงตาอู๋ไป๋หดแคบอย่างรุนแรง
ขอบเขตที่แผนผนึกครอบคลุมไม่ได้กว้างอะไร แต่รอยแยกมิติที่มู่เถียนฉีกออกนั้นกลับหายไปโดยตรง
ฟาดมือเดียวก็คือแผนผนึกขั้นระดับเทพ
แผนผนึกของหนิงเทียนไปถึงขั้นสูงสุดแห่งวิถีแล้ว ไม่เสียชื่อจักรพรรดิแผนผนึก
มู่เถียนสีหน้าแปรปรวน ลองทำซ้ำหลายครั้งแต่ก็ฉีกมิติไม่ได้อีกเลย
“ดูท่าทีพวกแกตั้งใจรอเราอยู่ตั้งแต่แรก!”
หนิงเทียนเต็มหน้าดูแคลน “รอแก? แกมันก็ไม่ถึงควร! คนขาพิการอย่างแกมันก็ไม่คุ้มที่เราต้องรอ!”
อู๋ไป๋ “....... เขาหักที่แขนนะ”
“ไอ้สัตว์มันหักขากับหักแขน มันต่างกันตรงไหน?”
อู๋ไป๋เห็นด้วยอย่างลึกซึ้ง พยักหน้าหงึกๆ
ขณะนั้นเอง สัตว์ร้ายร่างคล้ายเสือดาวสีเงินก็เปล่งถ้อยคำมนุษย์ “นายท่านตัวน้อย ข้ายกให้ข้าจัดการเถอะ”
“ไม่ต้อง เขาอยากทำร้ายคุณลุงอู๋ไป๋ เรื่องนี้ฉันจัดการเอง”