"แกไปอธิบายกับอาธีน่าดีกว่าว่าเมื่อคืนไปดื่มที่ไหนมา"
อู๋ไป๋ยิ้มเจ้าเล่ห์เต็มหน้า
ซีเหมินหยุนอี้รู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี มองอาธีน่าแวบหนึ่ง "ร้านเหล้า ผมดื่มที่ร้านเหล้า"
"จริงเหรอ?"
"จริง ๆ!" ซีเหมินหยุนอี้จับมืออาธีน่า แล้วพูด "ไป เข้าไปข้างใน ผมจะเล่าให้ฟังทีละขั้น อย่าให้ไอ้เก่าแก่คนนั้นได้ดูหนังสนุก"
พูดจบก็ลากอาธีน่าเข้าห้องไป โดยไม่ให้ได้โต้แย้ง
อู๋ไป๋ตะโกนข้างนอก "อาธีน่า! วันนั้นตอนที่เจอไอ้โง่ เขาล้อมรอบไปด้วยสาวงาม ใส่เสื้อผ้าน้อยชิ้นจนน่าเสียดายผ้า"
"ไอ้แก่ แกเป็นคนบ้างสิ"
"ซีเหมินอวิ๋นอี้ แกต้องอธิบายให้ชัด!"
ได้ยินเสียงทั้งคู่ทะเลาะกันอยู่ในห้อง อู๋ไป๋ก็อิ่มใจ
แต่เดี๋ยวนะ... เสียงทะเลาะค่อย ๆ เปลี่ยนไปไม่ปกติ ไหนว่าเป็นเสียงทะเลาะกัน แล้วเสียงครางอัดอั้นนี้คืออะไร?
"...ป่ะ! หมา ๆ"
อู๋ไป๋สบถเบา ๆ แล้วหมุนตัวเดินจากไป
สองคนไร้ยางอายนี่...
—— เรื่องของซีเหมินหยุนอี้และอาธีน่าจบลงแล้ว
ทั้งคู่ใช้ชีวิตแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย
อู๋ไป๋รู้ว่าถึงเวลาไปคุกน้ำแข็งสุดขั้วแล้ว
ยิ่งเลื่อนไปวันหนึ่ง พิษบนตัวธิดามังกรน้อยก็ยิ่งหนักขึ้น รอไม่ได้จริง ๆ
ค่ำคืนนั้น อู๋ไป๋ใช้ทุกกลอุบาย ปรนนิบัติหลินตั้นจวงจนหนำใจ
เช้าวันรุ่งขึ้น ก็พาซีเหมินอวิ๋นอี้ ชิงหลวน อาธีน่า และมู่จิ่วโจว ออกจากนครมารตะวันตก
อู๋ไป๋อยากพาหลินตั้นจวงไปด้วยจริง ๆ
แต่สถานการณ์เพิ่งเริ่มนิ่ง ยังมีความไม่แน่นอนอีกมาก หลินตั้นจวงต้องอยู่คุมบัญชาการ