ชายที่นั่งอยู่ตรงข้ามโต๊ะเผลอเกร็งตัวโดยไม่รู้ตัว กวาดตามองอู๋ไป๋แวบหนึ่ง แล้วเอ่ยเสียงทุ้ม "ไม่รู้จัก!"
อู๋ไป๋ขมวดคิ้วเรียวเล็กน้อย จากปฏิกิริยาต่าง ๆ ของอีกฝ่าย เขารู้จักตัวเองแน่นอน
นิ้วเรียวเคาะโต๊ะเบา ๆ แล้วเอ่ยถาม "ทำไมถึงมีท่าทีเป็นศัตรูกับผมขนาดนั้น?"
ชายชุดดำที่นั่งฝั่งตรงข้ามนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง
สักพักจึงค่อย ๆ เอ่ยปาก "ที่นี่คือคุกน้ำแข็งสุดขั้ว เมืองเลือด ในนี้ไม่มีเพื่อน มีแต่ผลประโยชน์กับการมีชีวิตอยู่รอด"
อู๋ไป๋เอ่ยเสียงเย็น "งั้นแปลว่าที่นายเป็นศัตรูกับผม มันก็เป็นเรื่องปกติงั้นสิ?"
ชายชุดดำลุกขึ้นยืน "ขอโทษที ก่อนหน้านี้จำคนผิดไป ขอลาก่อน!"
พูดจบก็รีบสาวเท้าจากไปทันที
อู๋ไป๋ไม่ได้ห้ามไว้ บางทีอีกฝ่ายอาจจำคนผิดจริง ๆ ก็ได้
แต่แล้ว ขณะที่อู๋ไป๋ลุกขึ้นจะขึ้นไปชั้นสองเพื่อไปรวมตัวกับซีเหมินหยุนอี้กับพวก มือใหญ่พะองเหมือนพัดก็วางลงบนไหล่ของเขา
อู๋ไป๋ใช้มือแตะมือบนไหล่แล้วหันไปมองชายร่างใหญ่เหมือนหอเหล็กที่เต็มไปด้วยเนื้อเถือกหนึ่ง เอ่ยเสียงเย็น "มีอะไร?"
ชายร่างใหญ่ยิ้มโหด "ไอ้หนู เพิ่งมาถึงนครเลือดเน่าใช่ไหม?"
อู๋ไป๋พยักหน้าเบา ๆ
ชายร่างใหญ่ผายปากเผยให้เห็นฟันเหลือง ๆ ยิ้มประหลาด "บนตัวมีเหรียญทองหรือหินเวทไหม? ขอยืมไปใช้หน่อย"
เขาเล่นพนันแพ้ เลยมองเป้าไปที่อู๋ไป๋ที่ดูผิวบางเนื้อเนียน เห็นแล้วก็ดูง่ายต่อการรังแก
ผู้คนรอบข้างมองอู๋ไป๋ด้วยแววตาสมน้ำหน้ากันทั้งนั้น