ซีเหมินหยุนอี้มีความอดทนจริง ๆ แขวนอยู่ที่นั่นสองวันเต็ม
ไม่กินไม่ดื่ม ตั้งใจว่าจะทำจนสุดความสามารถให้สำเร็จ จะไม่ทำให้อาธีน่าซาบซึ้งใจก็ไม่เลิกรา
เดิมทีอู๋ไป๋แค่อยากสั่งสอนไอ้คนนี้ ให้มันรู้จักเผชิญหน้ากับเรื่องต่าง ๆ แทนที่จะหลบหนี
อู๋ไป๋เตือนหลายครั้งแล้ว ให้มันลงมา
แต่ซีเหมินหยุนอี้ครั้งนี้ดันดื้อเป็นพิเศษ อาธีน่าไม่ให้อภัย มันก็ไม่ลงมา
“ไอ้โง่เอ๊ย จริง ๆ แล้วนะ! ฉันหลอกแก”
อู๋ไป๋ทนไม่ไหว ตัดสินใจบอกความจริงให้มันฟัง
“แกหลอกอะไรฉัน?”
อู๋ไป๋ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า “จริง ๆ แล้วแกไม่ได้ถูกผู้หญิงที่เหมือนหมีตัวเมียขย้ำ ฉันหลอกแก ตอนที่พวกฉันเจอแก แกเมาหลับไม่รู้เรื่อง”
“จริง ๆ แล้วเย่หวูจี้อุ้มแกไป แขวนแกไว้ที่ต้นไม้คอเอียงนอกเมือง”
ซีเหมินหยุนอีก้มหน้ามองตาโต
“จริงเหรอ?”
อู๋ไป๋พยักหน้า
“ฉันไม่เชื่อ แกอย่าหลอกฉันให้ลงมา ยิ่งแกพูดแบบนี้ ยิ่งพิสูจน์ว่าฉันถูกผู้หญิงที่เหมือนหมีตัวเมียขย้ำจริง ๆ ฉันไม่บริสุทธิ์แล้ว”
อู๋ไป๋: ???
“สมองแกช่างคิดได้แปลกประหลาดจริง ๆ แกนี่รอให้ถูกผู้หญิงที่เหมือนหมีตัวเมียขย้ำอยู่ตลอดเลยใช่ไหม? รสนิยมแกไม่ธรรมดาจริง ๆ”
ซีเหมินหยุนอี้ไม่เชื่ออะไรทั้งนั้น
“แกอย่าหลอกฉัน เย่หวูจี้จะไปลักพาตัวฉันทำไม?”
เขารักแก
“อะไรนะ?” ซีเหมินหยุนอี้ตกใจจนตัวสั่น
ถูกผู้หญิงที่เหมือนหมีตัวเมียขย้ำก็ช่างเถอะ ต่อให้เย่หวูจี้จะทำอะไรกับมันด้วยหรือเปล่า?
คิดถึงตรงนี้ ซีเหมินหยุนอี้รู้สึกได้ถึงความร้อนวูบวาบบริเวณใต้หลังส่วนล่าง