"ขอบใจมากนะเหยียนพี่ชาย สองคนนี้ฉันขอตัวพาไปแล้ว แล้วเจอกัน"
เหยียนเฉิงเหลียงยิ้มแฉ่งทั้งหน้า มองตามอู๋ไป๋ที่พาชายหนึ่งหญิงหนึ่งเดินจากไป
"โชคร้ายชะมัด เสียเวลาหาผู้หญิงมาทั้งที โดนแกขนไปแบบนี้"
หนุ่มคนหนึ่งพูดอย่างหงุดหงิด
เหยียนเฉิงเหลียงมองหน้าเขาหนึ่งครั้ง "เทียบกับเรื่องใหญ่ที่พวกเราจะทำ ผู้หญิงสักคนมันช่างมัน อย่าเอาปลายมาแทนต้นสิ"
"เหยียนเฉิงเหลียง อย่าคิดว่าตัวเองเป็นหัวหน้าพวกเรานะ"
เหยียนเฉิงเหลียงยิ้มน้อยยิ้มใหญ่แล้วพูดอย่างมั่นใจ "ตอนนี้ยังไม่ใช่ ไม่ได้แปลว่าอนาคตไม่ใช่ ฉันเป็นคนจัดการความร่วมมือกับหลินไป๋สำเร็จ นี่คือคุณูปการชิ้นโตเลยนะ"
อีกสามคนหน้ามืดควำ
อู๋ไป๋พาชายหนึ่งหญิงหนึ่งเดินเข้าไปในป่าลึก
"ทำไมโดนจับง่ายขนาดนั้น ความหยิ่งผยองตอนมาแย่งของฉันหายไปไหนแล้ว"
หญิงสาวเจ้าเสน่ห์บ่นอย่างไม่พอใจ "สี่ไอ้ขยะนั่นลงมือโจมตีเราก่อน ไม่งั้นถึงจะสู้ไม่ได้ พวกมันก็ไม่มีทางทำร้ายเราได้"
"เดี๋ยวไปกันเถอะ กลับไปอุ่นที่นอนให้พี่ชายฉันหน่อย"
หญิงสาวเจ้าเสน่ห์ยิ้มหวานซะจี้ "พี่ชายนายหล่อมั้ย?"
"วันนั้นนายเห็นแล้วนี่"
"คนไหน?"
"คนที่มือถือก้อนอิฐทองคำน่ะสิ"
"ขอเปลี่ยนคนได้มั้ย คนมีปีกนั่นดูหล่อกว่าอะ"
อู๋ไป๋หัวเราะขำ "นายมีทางเลือกเหรอ?"
ทันใดนั้น ชายที่เงียบมาตลอดก็กอดเอวอู๋ไป๋จากด้านหลัง แล้วตะโกนว่า "หยิงหยิง หนีเร็ว!"
อู๋ไป๋มึนงง