อู๋ไป๋หยิบเถาเซียนแก้วออกมาหนึ่งเถา แช่น้ำให้พอง แล้วจับไว้ในมือเดินไปเคี้ยวไป
เดินไปไม่รู้กี่ชั่วโมง ไม่ว่าจะหาซีเหมินหยุนอี้กับพวกนั้น แม้แต่เงาสองตัวก็ยังไม่เห็นสักตัว
โลกเสวี่ยนเทียนนี่ใหญ่โตเกินไป 97 คนกระจัดกระจายอยู่ข้างใน โอกาสที่จะเจอกันเองยังน้อยกว่าโอกาสเจอของดีเสียอีก
อู๋ไป๋ "กร๊วย" กัดเถาเซียนแก้วไปหนึ่งคำ
พอกำลังกินอร่อย ก้าวเท้าก็หยุดค้างขึ้นทันที
เขารู้สึกได้ว่ามีดวงตาคู่หนึ่งกำลังจ้องมองตัวเอง
อู๋ไป๋เงยหน้ามองไป เห็นยอดเขาเตี้ย ๆ ข้าง ๆ ตัวเองมีร่างหนึ่งยืนตระหง่านอยู่
ใบหน้างดงามราวหยกประดับ เสื้อขาวสะอาดสะอ้านไร้ฝุ่น
แววตาของอู๋ไป๋หดตัวเล็กน้อย ไม่คิดว่าจะมาเจอสวี่โม่เฉินที่นี่
ทั้งสองมองกันข้ามระยะ สายตาประสานกัน
"ฮั่นโล่ง นายมาทำอะไรแถวนี้ มารอฉันโดยเฉพาะเลยเหรอ"
อู๋ไป๋โบกมือ ยิ้มทักทาย
ด้วยระดับการฝึกตนเซียนสวรรค์ชั้นล่างของตัวเองตอนนี้ มีโอกาสชนะสวี่โม่เฉินสักกี่ห่วง?
อู๋ไป๋ไตร่ตรองดูตัวเองแล้ว ฆ่าสวี่โม่เฉินไม่ตาย แต่คงไม่เสียท่าให้มากกว่านี้
สวี่โม่เฉินร่วงลงจากยอดเขา ท่วงท่าโปรยปราย แตะพื้นเงียบไร้เสียง
"ธิดาอยู่ไหน?"
"ไม่รู้ เราหลงทางหายจากกัน ฉันเองก็กำลังตามหาเธออยู่"
แววตาของสวี่โม่เฉินเย็นชายยิ่งขึ้น "นายเดินทางร่วมกับเจ้าสำนัก แถมยังหลงทางหายจากกันได้อีกเหรอ? ถ้าเธอเกิดเรื่องขึ้น นายต้องตายแน่นอน"
"เรื่องของฉัน มีอะไรกับนาย"
อู๋ไป๋กลอกตา กัด "กร๊วย" ไปอีกคำ "นายมีเรื่องหรือไม่มี ไม่มีแล้วฉันไปละ"