ช่วงบ่าย เหวยเทียนสิงนำคนมาส่งยาสมุนไพรจำนวนมาก
ยกตัวอย่างเช่น การหลอมหนึ่งเตาได้ยาเม็ดสิบเม็ด ยาหนึ่งเม็ดใช้สมุนไพรชั้นยอดสิบต้น เตาหนึ่งเตาก็ต้องใช้สมุนไพรชั้นยอดร้อยต้น
แต่ตามปกติต้องเตรียมสามร้อยต้น เพราะการหลอมยาไม่ใช่ครั้งไหนก็สำเร็จ
บางทีเตาแตกก็เป็นได้
"ท่านชายหลิน ลองดูซิว่าต้องเพิ่มอะไรอีกไหม"
อู๋ไป๋ตรวจดูหนึ่งรอบ "น่าจะพอแล้ว"
"ท่านชายหลิน ยาที่มีในสต๊อกวันนี้ขายหมดแล้ว พรุ่งนี้..."
อู๋ไป๋โบกมือ "ฉันเข้าใจแล้ว พรุ่งนี้เช้าเธอมาหาฉัน"
"งั้นผมไม่รบกวนท่านชายหลินแล้ว มื้อเย็นจะมีคนส่งมาให้เอง"
ส่งเหวยเทียนสิงกลับไปแล้ว อู๋ไป๋เดินกลับมา ก็พบว่าซีเหมินอวี่อี้กำลังลอบขโมยยาสมุนไพรอยู่แล้ว
"นี่มันของใช้หลอมยานะ เก็บมือหน่อยสิ"
ซีเหมินอวิ๋นอี้ยิ้ม "ยาเม็ดหนึ่งเม็ดเตรียมสมุนไพรไว้ถึงสามส่วน อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ฝีมือเธอ ใช้จริงๆ ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก ส่วนที่เหลืออีกสองส่วนมันไม่ได้ลงกระเป๋าเธอหมดแล้วหรือไง"
อู๋ไป๋ขยิบตา "วางลงเดี๋ยวนี้ งั้นฉันจะหลอมให้อีกสองเตาด้วยเลย"
ดวงตาซีเหมินอวี่อี้เป็นประกาย "ยาอะไร?"
"ยาคืนหยวน ใช้ฟื้นฟูพลังบำเพ็ญที่เสียไปได้อย่างรวดเร็ว อีกเตาจะหลอมยารักษาแผลให้"
ซีเหมินอวี่อี้กางแขนทั้งสองพุ่งเข้ามา "ลุงอู๋ ฉันรักเธอจะขาดใจแล้วเว้ย"
อู๋ไป๋หนีอย่างรังเกียจ แถมยังเตะเขาลอยออกไปหนึ่งเท้า
ค่ำแล้ว ศิษย์แห่งตระกูลเสวียนำอาหารมื้อเย็นมาส่ง
ทั้งสามคนกินเสร็จ อู๋ไป๋ก็เริ่มลงมือหลอมยา
ซีเหมินอวี่อี้นั่งมองอยู่ข้าง ๆ
เห็นอู๋ไป๋ทิ้งยาใหญ่ทีละต้น ๆ ลงเตาหลอมยาอย่างสบายอารมณ์ คุยเล่นไปพลาง ควบคุมไปพลาง
ไม่นานนัก ยาหนึ่งเตาออกจากเตาสด ๆ
"เสร็จแล้วเหรอ?"
อู๋ไป๋ถามกลับ "แล้วจะให้เป็นยังไงล่ะ"
"การหลอมยามันง่ายขนาดนี้เลยเหรอ รู้สึกไม่มีความยากอะไรเลยนี่นา"
ซีเหมินอวี่อี้ยื่นหน้าเข้ามา "ขอลองหน่อย"
อู๋ไป๋เปิดที่ว่างให้ ยิ้มแล้วบอก "ระวังหน่อยนะ อย่าให้เตาแตก"
"เธอห้ามไปไหน อยู่ข้าง ๆ ชี้ทางฉันด้วย"
ภายใต้การชี้แนะของอู๋ไป๋ ซีเหมินอวี่อี้ทิ้งสมุนไพรลงเตาหลอมยาทีละอย่าง
ช่วงแรกทุกอย่างลื่นไหลดี