สือหยวนเจิงมองผ้าเช็ดตัวที่อู๋ไป๋ยื่นให้ พลางหัวเราะ "ไม่ต้องหรอก ฉันไม่กลัวเจ็บ"
"ฉันกลัว"
อู๋ไป๋พูดอย่างเขิน ๆ เขาเป็นคนกลัวเจ็บที่สุดเลย
สือหยวนเจิงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรับผ้าเช็ดตัวมากัดไว้เงียบ ๆ ในใจอยากจะขำ จอมยุทธ์จักรพรรดิอู๋ไป๋ผู้สังหารคนนับไม่ถ้วน ดันกลัวความเจ็บ
"ฉันจะเริ่มแล้ว!"
สือหยวนเจิงพยักหน้า
อู๋ไป๋ค่อย ๆ ยื่นมือออก ปราณแท้จริงหมุนวนในฝ่ามือ วางลงบนศีรษะของสือหยวนเจิง
สือหยวนเจิงรู้สึกถึงพลังอันดุดันที่ไหลเข้าสู่ร่างกายผ่านทางศีรษะ เข็มเล่มนั้นในหัวของเขาสั่นเล็กน้อย แล้วจู่ ๆ ก็หดตัวเป็นกลุ่มก้อน
โลหิตและปราณไหลย้อน ทำให้เขาแทบกระอักเลือดออกมา
อู๋ไป๋ก็ตกใจเช่นกัน ไม่คิดว่าเข็มนี้จะไวต่อความรู้สึกขนาดนี้ ปราณแท้จริงของเขาเพียงแตะเบา ๆ มันก็หดเป็นกลุ่มก้อนทันที
และเข็มนี้ยังน่ากลัวเกินกว่าที่เขาคิด นอกจากจะหดเป็นก้อน อุดตันเส้นเอ็นแล้ว ยังระเบิดความร้อนแรงออกมาอีก
สือหยวนเจิงร้องครางในลำคอ หน้าผากซึมเม็ดเหงื่อขนาดเท่าเมล็ดถั่ว
อู๋ไป๋ควบคุมพลังอย่างระมัดระวัง ราวกับมือยักษ์ที่มองไม่เห็น บังคับให้เข็มที่หดเป็นกลุ่มยืดออก แล้วค่อย ๆ ดันให้ออกจากสมอง
เส้นประสาทสมองซับซ้อน หากพลาดเพียงนิดเดียว อาจทำให้สมองเสียหายได้
อู๋ไป๋ใช้ปราณมรณะห่อหุ้มเข็มยาว ใช้ปราณชีวิตคุ้มกันเส้นเอ็น ค่อย ๆ ดันเข็มยาวออกมาทีละนิด
หลายนาทีต่อมา มือของอู๋ไป๋ที่แนบกับหว่างคิ้วของสือหยวนเจิงก็กระชากกลับทันที