เวลาประมาณบ่ายสี่โมง อู๋ไป๋และซีเหมินอวิ๋นอี้เดินออกจากสนามบินเทียนซี
เมืองเทียนซีเป็นเมืองที่ใกล้กับแนวชายแดนหลงเวียดมากที่สุด
อู๋ไป๋ไม่ได้ตั้งใจจะเข้าเวียดนามผ่านช่องทางปกติ ครั้งนี้เขามาเพื่อฆ่าคน ไม่ใช่เที่ยว
ทั้งสองหาที่กินข้าวรองท้อง แล้วศึกษาดูเส้นทาง
แนวชายแดนหลงเวียด แต่ละฝั่งต่างก็มีทหารประจำการอยู่
ขณะที่ทั้งสองกำลังกินข้าว ก็มีรถทหารคันหนึ่งมาจอดหน้าร้าน
บนรถลงมาเป็นชายอายุห้าสิบกว่าในเครื่องแบบทหาร กลิ่นอายแข็งแกร่ง ฝีเท้ามั่นคง ก้าวเข้ามาในร้าน
คนผู้นี้เข้ามาก็ตรงมาที่โต๊ะของอู๋ไป๋ทันที
อู๋ไป๋กับซีเหมินอวิ๋นอี้เงยหน้าสำรวจแขกไม่ได้รับเชิญคนนี้
"จอมยุทธ์จักรพรรดิอู๋ไป๋?"
อีกฝ่ายน้ำเสียงก้องกังวาน เปิดเผยตัวตนของอู๋ไป๋ในประโยคเดียว
อู๋ไป๋ตกใจเล็กน้อย ดูท่าคนนี้จะพุ่งเป้ามาที่เขา และรู้ตัวตนของเขาแล้ว
"ท่านคือ?"
"สือหยวนเจิง"
อู๋ไป๋นิ่งไป ไม่เคยได้ยินชื่อ
"ผู้นำสูงสุดกองกำลังชายแดนสือหยวนเจิง?" ซีเหมินอวิ๋นอี้ดูเหมือนจะรู้ตัวตนของสือหยวนเจิง
อู๋ไป๋มองเขาอย่างแปลกใจ
สือหยวนเจิงนั่งลง หัวเราะ "ซีเหมินอวิ๋นอี้?"
"ไม่ใช่ สวรรค์เลือกซีเหมินอวิ๋นอี้"
สือหยวนเจิงกระตุกมุมปาก "เจ้ารู้จักข้า?"
"บุคคลดังในหลงกั๋ว นอกจากดาบใต้ กระบี่เหนือ หมัดบูรพา ขาตะวันตก แล้วยังมีสี่เทพการทหารอีก ท่านแม่ทัพสือก็คือหนึ่งในนั้น"
สือหยวนเจิงหัวเราะอย่างเบิกบาน